a pagan place

In The Year 2011...

2012-01-06T20:30:00.000+02:00

20 αγαπημένα άλμπουμ για φέτος που τα άκουσα, τα ξανάκουσα και τα ξανάκουσα κάνοντας παράλληλα τη δικιά μου προσωπική ανασκόπηση χωρίς φόβο και με πολύ πάθος...(με αλφαβητική και όχι αξιολογική σειρά)

A Winged Victory For the Sullen

A Winged Victory For The Sullen

{Erased Tapes}

A Winged Victory for the Sullen - Minuet For A Cheap Piano Number Two 2

Anna Calvi

Anna Calvi

{Domino}

Anna Calvi - Suzanne & I

Apparat

The Devil's Walk

{Mute}

Apparat - Ash/Black Veil

Cass McCombs

Wit's End

{Domino}

Danger Mouse & Daniele Luppi

Rome

{Parlophone}

Destroyer

Kaputt

{Merge}

Destroyer - Chinatown

HTRK

Work (Work, Work)

{Ghostly International}

HTRK - Love Triangle

John Maus

We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves

{Upset! The Rythm}

John Maus - Cop Killer

Jonathan Wilson

Gentle Spirit

{Bella Union}

Jonathan Wilson - Desert Raven

Josh T. Pearson

Last Of The Country Gentlemen

{Mute}

Josh T. Pearson - Sweetheart I Ain't Your Christ (piano version with Dustin O'Halloran)

Maggie Bjorklund

Coming Home

{Bloodshot}

Maggie Björklund - Summer Romance

Nicolas Jaar

Space Is Only Noise

{Circus Company}

Nicolas Jaar - I Got A Woman

Nils Petter Molvaer

Baboon Moon

{Columbia}

Other Lives

Tamer Animals

{TBD}

Other Lives - Old Statues

Raphael Saadiq

Stone Rollin'

{Columbia}

Raphael Saadiq - Heart Attack

Still Corners

Creatures Of An Hour

{Sub Pop}

The Antlers

Burst Apart

{Frenchkiss}

The Antlers - Parentheses

The Middle East

I Want That You Are Always Happy

{Missing Piece}

The Middle East - My Grandma Was Pearl Hall

Tom Waits

Bad As Me

{Anti-}

Tom Waits - Kiss Me

Zomby

Dedication

{4AD}

Zomby - Natalia's Song

Michael Kiwanuka...

2011-06-22T14:40:00.005+03:00

Όλο το ταλέντο, η γοητευτική ερμηνεία και οι επιδράσεις ενός πιτσιρικά 23 ετών από τη Μ.Βρετανία (με στόφα κλασικού soul man) είναι συγκεντρωμένες σε ένα mini-LP με τρία κομμάτια.

Tο ημερολόγιο γράφει 2011 και το "Tell Me A Tale" ακούγεται σαν κάποιο χαμένο επτάιντσο των early 70's, από μυστήριο καλλιτέχνη που τα στοιχεία λείπουν από παντού...

Michael Kiwanuka - Worry Walks Beside Me by pagan place

Summer Romance...

2011-03-23T18:23:00.009+02:00

Maggie Bjorklund - Coming Home (Bloodshot Records)

Καθώς περπατάει αργά, μόνη σε άγνωστα διαμερίσματα της γεωγραφικής της σφαίρας, συναντάει τους Calexico, την Americana, 2-3 καλούς της φίλους (Mark Lanegan, Jon Auer, Rachel Flotard), τους παίρνει μαζί της σε μια μουσική περιπλάνηση που μπλέκει το ροκ με την country, τον λυρισμό και τις ατμοσφαιρικές μελωδίες με την μελαγχολία.

Χωράω και εγώ στις αποσκευές αυτού του υπέροχου ταξιδιού;

Maggie Björklund & Rachel Flotard - Summer Romance by Bloodshot Records

"...wandering heart

your heels are following

soles were swallowing

bridge is wide

thundering heart

hands are summering

times off wandering

bridge divides

softly cigarettes

will dance on our regrets

horseshoes and bad bets

tip hats to loving mind

secretly you’ll know

for whispered as they go

pavements hot with tungsten lies

and beach drives

pulled into her dress

a golden beaded mess

cause breeze is warm that ties that bind

so go gently to your love

forgetting what's above

as numbers drop down

from the sky

bonded hearts

hands are suffering

bones are buckeling

shoulders cry

soundless words

calling back to you

once a partial view

now own your eyes..."

The Last Of The Country Gentlemen...

2011-02-24T11:06:00.000+02:00

If you forget me my darling you’ll find me by the wayside where you left me...

2011-02-19T15:36:00.011+02:00

Dustin O’Halloran - We Move Lightly

I say we strike out now...

2011-01-28T21:31:00.019+02:00

Με οδηγό το περσινό καταπληκτικό Paramour άλμπουμ τους και συνεπιβάτη τις συνήθεις φολκ σειρήνες τους που μας έχουν σαγηνέψει εδώ και 25 χρόνια, οι υπέροχοι Band of Holy Joy απο το...'ερωτικά στοιχειωμένο' New Cross της Μ.Βρετανίας επιστρέφουν (έχοντας στις αποσκευές τους και ένα ολοκαίνουργιο συγκλονιστικό κομμάτι, το θανατερό "Oh What a Thing This Heart of Man", διαθέσιμο μονάχα για ψηφιακό download απο εδώ) για 3 δραματικές βραδιές σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Αθήνα στις 11/2, 12/2, 13/2 αντίστοιχα, προκειμένου να μας μαγέψουν για ακόμα μια φορά με τις εύθραυστες μελωδίες τους και τα απόκοσμα λυρικά ποιήματά τους...

Band of Holy Joy - Oh What a Thing This Heart of Man by pagan place

Maggie Bjorklund

2011-01-07T15:50:00.008+02:00

Maggie Bjorklund is a Danish Pedal Steel player, guitarist, & composer that we fell in love with after seeing her play with Mark Pickerel at SXSW a coupla years back.

Maggie is best known in Europe as a member of the group the Darleens and as a featured player with Lennart Ginman, Miss B. Haven, Nils Skousen and others.

In the U.S. she is known for her work with Mark Pickerel and his Praying Hands and as a session player for producers Johnny Sangster and Steve Fisk. She also recently toured and recorded with Exene Cervenka.
Maggie’s connection to Seattle has led to her playing on many records for US artists. Some of the recordings she has appeared on are Christy McWilson “Martini Mansion”, The Dept of Energy “Faster”, Mark Pickerel “Cody’s Dream” and “Snake In the Radio” and Rusty Willoughby “Cobirds Unite”.

Her album Coming Home, featuring heavy hitters like Calexico, Mark Lanegan, Rachel Flotard and Jon Auer, will be released by Bloodshot in the Spring of 2011.

Maggie Bjorklund & Mark Lanegan - Coming Home by pagan place

"coming home coming home
you know it’s the end
that warm summer touch
has run like sand
i have not the strength
to take your hand

your angels once kind
have landed us here
they’re singing our song
if only if only..."

Ένα...

2010-12-20T13:49:00.003+02:00

No.1 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Gil Scott-Heron

I'm New Here

(XL)

Η πιο λεπτή και επιτυχημένη επέμβαση στα δισκογραφικά χειρουργεία του 21ου αιώνα για την ανάπλαση ενός πραγματικού θρύλου...

Gil Scott-Heron - Me And The Devil by pagan place

No.1 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Charlotte Gainsbourg

IRM

(Because Music/Elektra)

Απλά ήθελα να τη βάλω πρώτη.

Είναι άψογη και αυτή και ο Beck. Μπορεί αυτή να μην είναι καθαρόαιμη μουσικός (αστειεύομαι) αλλά ό,τι κάνει το κάνει τέλεια.

Το Le chat du Café des Artistes είναι σαν ιστορία του Edgar Allan Poe, κι όμως το έχει γράψει ο αγαπημένος μου Jean-Pierre Ferland το 1970. Ποιος της το έμαθε άραγε, απορώ.

Στα ίδια πλαίσια του άγριου ρομαντισμού του Poe, ο καλλιτέχνης-αφηγητής, απομονωμένος, διηγείται τη μακάβρια υπερφυσική ιστορία του.

Με τη γλυκιά φωνή της γίνεται λίγο λιγότερο (περισσότερο;) ανατριχιαστικό.

Η γάτα του Café des Artistes.

‘’ Όταν πεθαίνουμε παύουμε να υπάρχουμε. Όταν σταματήσουμε να χαμογελάμε παύουμε να ζούμε. Μόλις πεθάνω πετάξτε με στα σκουπίδια.

Αφήστε με εκεί για κανένα μήνα, και μετά ρίξτε με στη γάτα. Μπορεί να μην έχει όρεξη να φάει το συκώτι μου. Περιμένετε μέχρι τη στιγμή που θα θέλει την καρδιά μου. Μόνο έτσι θα είμαι για πάντα μαζί σας, θα κάθομαι πάνω στο λαιμό σας, στα γόνατά σας. Θα είμαι εκεί, γιατί πρέπει οπωσδήποτε με κάποιο τρόπο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Η μόνη μου ελπίδα είναι η γάτα του Café που συχνάζουν οι καλλιτέχνες. Και αν κάποια στιγμή το ψωμί τελειώσει, μη διστάσετε. Σπάστε μου το λαιμό, γδάρτε μου τις πατούσες, και έτσι θα φάτε και εμένα και τη γάτα. Δε θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που θα φαγωθεί κάποιος καλλιτέχνης. ‘’

‘..παρόλαυτά την ξέχασαν. Την άφησαν εκεί για πάντα, όπως ακριβώς ξέχασαν και τη γάτα. Όπως αύριο θα ξεχάσουνε κι εμένα και τα τραγούδια μου.

Αλλά δεν πειράζει, κάθε μέρα ξεχνάμε κάποιον καλλιτέχνη.’

( παρόλ’αυτά με ξέχασαν. Με άφησαν εκεί για πάντα…)

Charlotte Gainsbourg - Le Chat Du Café Des Artistes by Insolent Pup

Και του χρόνου...!!!

Pagan

Gil Scott-Heron - I’m New Here
The Black Keys - Brothers
John Grant - Queen of Denmark
Revere - Hey! Selim
Lone Wolf - The Devil And I
Lucky Luke - Travelling For A Living
Grinderman - Grinderman 2
Kings Go Forth - The Outsiders Are Back
Perfume Genius - Learning
Yann Tiersen - Dust Lane
The Lonely Heart Show - Hope in Shadows
Broken Records - Let me Come Home
Mountain Man - Made the Harbor
The Irrepressibles - Mirror Mirror
Midlake - The Courage of Others
Sharon Jones & the Dap Kings - I Learned the Hard Way
Get Well Soon - Vexations
Shearwater - The Golden Archipelago
Warpaint - The Fool
The Budos Band - The Budos Band III

Insolent Pup

Charlotte Gainsbourg - IRM
Grinderman - Grinderman 2
CocoRosie - Grey Oceans
The Boy - Κουστουμάκι
Ty Segall - Melted
The Black Angels - Phosphene Dream
Ariel Pink’s Haunted Graffiti - Before Today
You Say Party! We Say Die! - XXXX
Brian Jonestown Massacre - Who Killed Sgt. Pepper?
The Black Keys - Brothers
Television Personalities - A Memory Is Better Than Nothing
Massive Attack - Heligoland
Fabienne Delsol - On my Mind
Yussuf Jerusalem - A Heart Full of Sorrow
The Jim Jones Revue - Burning Your House Down
Allo Darlin’ - Allo Darlin’
Dark Dark Dark - Wild Go
Lupen Crook - The Pros and Cons of Eating Out
Crocodiles - Sleep Forever
Erland & the Carnival - Erland & the Carnival

Δύο...

2010-12-19T17:40:00.013+02:00

No.2 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

The Black Keys

Brothers

(Nonesuch)

Μεσάνυχτα και κάτι,

το τελευταίο Σάββατο του Ιουλίου,
χαμένοι σε μια μοναχική και άγνωστη παραλία της Σερίφου,
χορεύουμε γυμνοί βρώμικα ηλεκτρισμένα blues ξαπλωμένοι στην αμμουδιά.
Όπου να'ναι ξημερώνει,
ο δρόμος της επιστροφής γεμάτος περιπέτεια,
η ζώνη μου ακόμα κρέμεται απο το κλαρί ενός τεράστιου πεύκου.
Του χρόνου σου υπόσχομαι ότι θα έρθω να την πάρω.
Ελπίζω να είναι στο ίδιο σημείο που την άφησα,
να είσαι εκεί, για να μου την δώσεις...

The Black Keys - Never Gonna Give You Up by a pagan place

No.2 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Grinderman

Grinderman 2

(Mute/Anti)

Ο άνθρωπος που διαμόρφωσε τη μουσική μου ταυτότητα και ακούγεται στομφώδες, αλλά ακόμα και την ψυχοσύνθεσή μου. Δε θα μπορούσε ο δίσκος να μη μου αρέσει όταν είναι made by Cave & Co. Mέσα από το πρίσμα του(ς) ακούω όλα τα υπόλοιπα. Από τη μία είναι το χάος. Από την άλλη είναι ο Nick Cave. Όλα τα άλλα είναι ρευστά.

Tο ότι το γύρισε στα βρώμικα μπλουζ και στη γκάρατζ ως παράπλευρη απασχόληση αυτή ακριβώς τη στιγμή δε μπορεί να είναι τυχαίο. Εξελισσόμαστε συγχρονισμένα.

Mόλις άκουσα το πρώτο κομμάτι του δίσκου, Mickey Mouse and the Goodbye Man, ένιωσα την πεποίθηση ότι ‘Ναι, έχω πάρει τη σωστή πορεία’.

Αν το εξέλαβα σωστά, στο κομμάτι ο Κέιβ είναι ένα μικρό παιδάκι που βλέπει τις αισχρότητες που κάνει ο μεγαλύτερος εγκληματίας αδερφός του, και για να μην πάθει ψυχικό τραύμα τα εκλογικεύει στη φαντασία του ότι αυτός είναι ο Μίκι Μάους και ο αδερφός του ο Μεγάλος Κακός Λύκος. Κάποια μέρα έπεσε πάνω σε κάποια γκομενίτσα του αδερφού του και έμαθε τις χαρές του σεξ, και ‘αντίο αθωότητα’, και μετά τη βιάσανε και τη σκοτώσανε μαζί και 'αντίο σας', τρέξανε να ξεφύγουνε, και στην πορεία διαφυγής τους κάνανε μερικές σύντομες στάσεις και βιάσανε κιάλλες.

Αυτό είναι το λιγότερο, αλλά είναι διασκεδαστικό το ότι μορφοποιεί τη σαρκαστική αρρωστημένη ποίησή του σε ιστορίες. Σα να τα βλέπει στο κεφάλι του και τα βγάζει κάνοντάς τα μουσική ή οτιδήποτε άλλο, γιατί μπορεί να συμβεί κάτι κακό αν τα αφήσει εκεί μέσα για πολύ.

Και ναι, ηρέμησε λίγο, και το 2004 το The Lyre of Orpheus ήταν αντάξιο, αν όχι καλύτερο, του άγριου παλιού καλού καιρού.

Μπορεί οι φετινές ιστορίες του να μην του βγαίνουν τόσο αυθεντικά αβίαστες όσο οι πρώτες, μπορεί να είναι λίγο ραφιναρισμένες για να ταιριάξουν στην πρώτη πετυχημένη συνταγή. Αλλά αναμενόμενο ήταν με όλο αυτόν τον κόσμο να τις περιμένει φρενωδώς.

Ο Κέιβ λειτουργεί αποκλειστικά για τον εαυτό του, όχι για τους φανς. Οποιαδήποτε άλλη οπτική οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα -Νομίζω πως έχει αρχίσει να τους κοροιδεύει και λίγο, κάνει την πλάκα του. Όσο πιο πολύ βλέπει ότι περιμένουν το δίσκο σαν να είναι ο επερχόμενος της Lady Gaga, όλο και πιο ακραίος γίνεται. Φοράει περίεργες στολές, κρατάει πολυβόλα, φτιάχνει άρρωστα τρέιλερ για να προλογίσει το δίσκο. (Σαφώς πιο άρρωστα από τα αντίστοιχα των CocoRosie). Γενικά δεν έχει ξεφύγει καθόλου, είναι διαυγέστερος από ποτέ και πιο μπροστά απ’όλους όπως πάντα. Και πιο ωραίος.

Και μετά οι υπόλοιποι του γκρουπ. Λίγοι τέτοιοι μουσικοί υπάρχουν. Το νιώθουν απίστευτα, δε σκέφτονται όταν παίζουν. Φαντάζομαι ότι μπορεί να μην έχουν καν παρτιτούρες, εκτός αν τους το επιβάλλει το συμβόλαιο. Αλλά το παίξιμό τους είναι η τελειότητα.

Στην αφίσα που συνοδεύει το cd απεικονίζονται οι Grinderman ντυμένοι με πανοπλίες (η περικεφαλαία του Σκλαβούνου είναι πράσινη) σε κάποια παρασκήνια, φαινομενικά στο διάλειμμα των γυρισμάτων του βιντεο για το Heathen Child ή σε κάποια φωτογράφηση, αλλά ίσως μόνο γι' αυτή τη φωτογραφία. Περιμένουν κάτι και βαριούνται τρελά. Υπογράφουν 'To all our fans, Love, Grinderman, X.'
Το πάτωμα γύρω τους είναι πλημμυρισμένο με άδεια κύπελλα Starbucks. (δε φαίνεται η μάρκα, αλλά το υποθέτω.)

"Ξημεροβραδιάζομαι στο μικρό σου γλυκό μαγειριό.

Το σκέφτομαι σοβαρά να σε βάλω σ' ένα κατσαρολάκι και να σε φάω.

Χώνω τα δάχτυλά μου στη μπισκοτοθήκη σου και λιώνω τα μπισκοτάκια σου

Γιατί θέλω να γίνουμε φίλοι"

(ψηφίζω το kitchenette ως πιο ανωμαλιάρικο τραγούδι της χρονιάς).

Grinderman - When My Baby Comes by Insolent Pup

Trailer 1 - Μια κοπελίτσα που μοιάζει στην Kristen Stewart στη μπανιέρα των Grinderman κάνει σαν αυτιστική. Περιέργως δεν έρχεται να τη φάει ο λύκος όπως νόμιζα, αλλά κάτι ακόμα χειρότερο. Χαχαχα.

Trailer 2 - ΧΑΧΑΧΑ.

Heathen Child video - εντελώς ‘όποιος κατάλαβε κατάλαβε’. Και εντελώς οργασμικό.

Τρία...

2010-12-18T15:14:00.000+02:00

No.3 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

John Grant

Queen of Denmark

(Bella Union)

John Grant - What Time? (Bonus Track) by a pagan place

No.3 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

CocoRosie

Grey Oceans

(Sub Pop)

Η απαισιόδοξη άποψη είναι ότι έχουν ανακατέψει μάγισσες, δάση, γριές, λιτανείες, κουδούνια, μουστάκια. Η αισιόδοξη είναι ότι όταν τις ακούς είναι σαν να βλέπεις το όνειρο κάποιου. (Τα όνειρα πρέπει να είναι χαοτικά ,χωρίς δομή και λογική, μόνο έτσι είναι αξιόλογα. Και μπορεί να μη μας αρέσουν πάντα, ή να μας αρέσουν και να μη μας αρέσουν ταυτόχρονα.) Αυτά ως προς την αντικειμενική αξία του δίσκου.

Δεν ξέρω τι ισχύει εκτός απ’το ότι οι CocoRosie πάντα μου αρέσουν. Όσο τις δυναμώνω μου ακούγονται όλο και καλύτερες. Επίσης ακούγονται εξίσου καλά στο mp3, η αίσθηση που μεταδίδουν είναι τόσο έντονη που μπορεί να βλέπω γύρω μου χιλιάδες πράγματα και η διάθεσή μου δε μεταβάλλεται καθόλου όσο είμαι υπό την επίδραση του ήχου τους. Μένει ανάμεσα σ’αυτό το ‘γλυκό/νοσταλγικό’ και ταυτόχρονα ‘παράξενα άγριο’.

Το the moon asked the crow είναι το τραγούδι της χρονιάς μου, ίσως επειδή τείνω να λατρεύω όποιο τραγούδι περιέχει τη λέξη ‘φεγγάρι’ στον τίτλο. (Το ίδιο ισχύει και με τις λέξεις ‘Jesse James’, αλλά οκ.)

CocoRosie - The Moon Asked the Crow by Insolent Pup

Τέσσερα...

2010-12-17T19:26:00.006+02:00

No.4 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Revere

Hey! Selim

(Albino)

Δημιουργικότητα, διάθεση περιπέτειας, τόλμη, μελόδραμα, συγκίνηση, καλαισθησία, post-rock με θεατρικό χαρακτήρα.
Ήχοι απο οργισμένες κιθάρες, τύμπανα, τσέλο, βιολί, τρομπέτα, ακορντεόν και αρμόνιο παραλύουν γλυκά το σώμα σου.
Ένα ταλαιπωρημένο πλήν όμως τίμιο και παθιασμένο λαρύγγι σου ψιθυρίζει στο αυτί ιστορίες απο κάτι αξημέρωτα βράδια που μετάνιωσες γ'αυτά, αλλά ποτέ σου δεν ξέχασες.

Οι Βρετανοί Revere (8 στην εμπροσθοφυλακή και καμιά δεκαριά στην πίσω γραμμή) θυμίζουν πλανόδια κομπανία έτοιμη να σε πάρει μαζί της σε μια γοητευτική περιπλάνηση σε κακόφημες συνοικίες.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ας μιλήσουν τα μουσικά έργα...

Revere - I Can't (Forgive Myself) by pagan place

No.4 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

The Boy

Κουστουμάκι

(Inner Ear)

Πρώτα είχα χαρεί με τη Μαίρη.

Τον Boy τον είδα πρώτη φορά ‘καλά’ στη μεταμεσονύκτια προβολή του Velvet Bus στο Μικρόκοσμο, και τα μεγέθη επαναπροσδιορίστηκαν. (Επίσης έχω την ασαφή αίσθηση ότι τους είχα πρωτοακούσει και τους δύο στο ‘ξύπνημα της άνοιξης’ του Μαστοράκη, η μεταφορά του έργου δε με είχε τρελάνει, το κομμάτι ναι, και έψαχνα σαν τρελή να το βρω, και ο Ηλίας μου είπε ότι ήταν κάποιο ελληνικό συγκρότημα ονόματι Mary & the kids! και νόμισα ότι έκανε σουρεαλιστικό αστείο, αλλά δεν άργησα να ανακαλύψω την ‘αλήθεια’, και νομίζω το κομμάτι ήταν το Bobby Perru).

Στο Bus λοιπόν κόλλησα εντελώς μαζί του, πολύ έντονη παρουσία. Το στυλ που μπαίνει σ΄ένα δωμάτιο και όλοι γυρνάνε.

Κατά τα άλλα άδειο το σινεμά. Μόνο εγώ τον κοιτούσα. Η Αλεξάνδρα κοιμήθηκε και ξύπνησε στη σκηνή που κάνανε το τελικό πάρτι στο Gagarin και είχε πολύ θόρυβο.

M’ αρέσει που προφέρει τις λέξεις έτσι καθαρά και με στόμφο, Θεοδωράκης’s style. Μ’αρέσει που τραγουδάει μελοδραματικά. Μ’ αρέσουν ακόμα περισσότερο οι στίχοι του. Τα μικρά φαλτσαρίσματα που κάνει τα κάνει επίτηδες, επειδή έτσι θέλει να ερμηνεύσει. Η φωνή του είναι τέλεια.

Μ’αρέσει το πιάνο του, θέλω κιεγώ.

Αυτός και λίγοι άλλοι με κάνουν να πιστεύω ότι έχω επιλέξει λάθος αντικείμενο.

‘..Κατ’ αρχάς αυτό που λες δεν ισχύει. Δεν είναι δήθεν. Ούτε χυδαίος. Είναι καυστικός και ηθελημένα προκλητικός.’

Αφού ξέρω ότι όποιος τον αντιπαθεί δεν πρόκειται να πειστεί ούτως ή άλλως. Μου μένει μόνο η χαρά της επιχειρηματολογίας.

Ναι, μου προκαλεί ένταση. Αυτό ψάχνω και δεν το βρίσκω σχεδόν πουθενά. Δεν ξέρω γιατί κανείς άλλος δε δημιουργεί πια μουσική με αυτή τη λογική. Αυτό είναι η τέχνη. Δεν είναι ψυχαγωγία. Πρέπει να πιεστείς λίγο ,αλλιώς δε γίνεται τίποτα, ισοηλεκτρική γραμμή.

Oδυνηρό και όμορφο.

Πιέζω (μέχρι και) τη μάνα μου να ακούσει Boy, με τον παιδικό τρόπο που την ‘εκβίαζα’ να διαβάσει τα βιβλία του Χάρι Πότερ. (με τη σειρά.) ‘Δε μπορείς να υποστηρίζεις ότι με ξέρεις καλά αν δεν τα διαβάσεις, κάν’το για μένα.’ Καταδίκη.

[...] ‘Μαμά, πάω στο Γκάζι, παίζει ο Boy.’ Και η υστερική αντίδραση που δεν περίμενα: ‘Ποιος? Τι λες τώρα! Ο Bowie στο Γκάζι!

Εξεπλάγην ευχάριστα, αλλά μετά διαπίστωσα την παρεξήγηση και της εξήγησα το spelling.

Mετά από πολύ καιρό μου έφερε μια εφημερίδα: ‘Λέει ότι αυτός εδώ είναι γιος του Βούλγαρη, έβγαλε και cd, τον ξέρεις?’ Για να την τσαντίσω λίγο της είπα ότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα ούτε ποιος είναι ο Βούλγαρης ούτε ποιος είναι ο γιος του, και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω. Έφυγε επιμένοντας: ‘Δε μπορεί να μην ξέρεις το Βούλγαρη’.

Ανησυχητικό αλλά και αστείο..

Ο μόνος φετινός ελληνικός δίσκος που μου άρεσε ως ‘δίσκος’, όχι ως ‘ελληνικός δίσκος’. (Τους στίχους τους καταλαβαίνω έτσι κι αλλιώς, & η μουσική παραμένει μουσική. )

Ούτε επειδή πάω με χίλια τον καλλιτέχνη.

Θλιβερό? Μπορεί και όχι. Υπάρχουν πολλοί συμπαθητικοί ελληνικοί δίσκοι.

The Boy - Αγρίμι by Insolent Pup

Πέντε...

2010-12-16T20:23:00.005+02:00

No.5 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Lone Wolf

The Devil and I

(Bella Union)

Ένας πίνακας (Le Serment des Horaces, 1784) του Jacques-Louis David στο εξώφυλλο, το φάντασμα του Nick Drake στο εσώφυλλο, βελούδινη φωνή, χειμαρρώδη συναισθήματα, ρομαντισμός, στίχοι παράξενα γοητευτικοί, λαμπερές αρμονίες, απο έναν δεξιοτεχνίτη του ηλεκτροακουστικού λυρισμού.

Ο Paul Marshall είναι η μελωδική αποκάλυψη της χρονιάς...

Lone Wolf - Russian Winter by pagan place

No.5 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Ty Segall

Melted

(Goner)

Ο Ty το κάνει τελείως μόνος του. Δεν ξέρω αν το κάνει λόγω οικονομικής δυσχέρειας ή από άποψη. Πάντως το κάνει.

Αυτό θέλω, όχι κάτι περισσότερο. Ή μάλλον θέλω μόνο αυτό, μου φτάνει. Το κάτι περισσότερο δε μ'αρέσει τόσο πολύ όσο αυτό. Θα μπορούσα να ζω ικανοποιημένη μόνο μ' αυτό, το άλλο δε θα μου έλειπε.

-Δε θα μπορούσα να είμαι πιο σαφής ή πιο σίγουρη.-

Lo-fi ήχος, ηχογραφημένος στο γκαράζ του. Τυπώνει τα credits των δίσκων του σε ασπρόμαυρης απόδοσης φωτοτυπικό και τα χώνει μέσα στα cd και στα βινύλιά του. Το θέμα δεν είναι η οικονομία. Είναι η αίσθηση που δίνει. Μπορεί ο Ty να έχει συμβόλαιο με δισκογραφική, αλλά ο ακροατής δε θα σκεφτεί αυτό. Θα σκεφτεί ότι μπορεί κιαυτός να τυπώσει το artwork του, να ηχογραφήσει τη δική του μουσική στο γκαράζ του ή στην ταράτσα του ή στη σοφίτα του και να φτιάξει κάτι όπως ακριβώς το θέλει, αυτό ακριβώς που του λείπει, που θα ήθελε να έχει αλλά δεν διατίθεται στο εμπόριο. Σημασία δεν έχει αν θα το πουλήσει.(Δεν θα το πουλήσει). Σημασία έχει να σηκωθεί και να κάτσει να το κάνει.

Στο finger νομίζω ότι ακούω τον Elliott Smith αγριεμένο και με διαφορετικό είδος παράνοιας.

Ty Segall - Finger by Insolent Pup

Έξι...

2010-12-15T20:00:00.011+02:00

No.6 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Lucky Luke

Travelling For A Living

(Mexican Summer)

Νυχτερινό, απόκοσμο, φιλόδοξο, ψυχωμένο, τίμιο και ειλικρινές ψυχεδελικό φολκ κέντημα, απόσταγμα παγανιστικής τελετής με εκλεκτούς καλεσμένους, από την Sandy Denny και τους Fairport Convention μέχρι τους συντοπίτες τους, Incredible String Band.

Το ταξίδι ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου του 2009 απο τη Γλασκώβη (σε 500 αντίτυπα βινυλίου) και είναι ικανό να σε οδηγήσει με τον πιο υπέροχο τρόπο στα σκοτεινά μονοπάτια μιας άλλης εποχής...

Lucky Luke - Bratislavan Nights by pagan place

No.6 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

The Black Angels

Phosphene Dream

(Blue Horizon)

"Illness, insanity, and death are the black angels that kept watch over my cradle and accompanied me all my life" [Edvard Munch]

Έχουν κάνει τουρ μαζί με τους Black Keys, φυσικά τους άνοιγαν. O φετινός τους δίσκος μου άρεσε πολύ περισσότερο από των Black Keys. Αυτοί είναι καλά παιδάκια. Οι Black Angels μπορεί να είναι κι αυτοί καλά παιδάκια, αλλά μάλλον μόνο επειδή διοχετεύουν όλη την αλητεία τους στη μουσική. Μου βγάζουν κι εμένα απωθημένο. Αυτή είναι από τις πιο υγιείς μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης. Αν δεν το βγάλεις εκεί, θα το βγάλεις κάπου αλλού που δεν πρέπει, ή δε θα το βγάλεις ποτέ και θα σου γίνει ιδιοσυγκρασιακή ανωμαλία. (Δεν ξέρω τι θα έκανε ο Munch αν δε ζωγράφιζε, εγώ πάντως αν τον έβλεπα στο δρόμο δε θα τον πλησίαζα.)

The Black Angels - Haunting at 1300 McKinley by Insolent Pup

Ποτέ δε με παίρνεις τηλέφωνο. Κάθομαι μέσ' τη δυστυχία μου δίπλα στο ακουστικό. Σε παίρνω και δεν απαντάς. Με παρατηρείς να κάθομαι έξω απ΄το σπίτι σου. Πονάει η ψυχή μου. Θα πεθάνω και θα φταις.

Εδώ κάνουν και χιούμορ, άψογο βιντεο.

Εφτά...

2010-12-14T18:52:00.006+02:00

No.7 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Grinderman

Grinderman 2
(Mute/Anti)

"Λύκε-λύκε μου καλέ μου
λύκε-λύκε μου είσ' εδώ
είσαι η μόνη μου ελπίδα
και σ' ακολουθώ..."

Grinderman - Bellringer Blues by pagan place

No.7 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Ariel Pink's Haunted Graffiti

Before Today
(4AD)

Ο Ariel Pink έχει τη γκλαμουριά του T. Rex, την τρέλα του Devendra Banhart (όχι όλη, λίγη, αλλά κι αυτή πολλή είναι), και τώρα τελευταία ΚΑΙ το μαλλί του Cobain. Με τέτοια προσόντα αν μου ζητούσε να συζήσουμε μπορεί να έλεγα ναι.

Το Bright Lit Blue Skies είναι διασκευή. Μα πού πήγε και το ξέθαψε. Και τώρα οι Rockin’ Ramrods (χαχα) έχουν είσοσι χιλιάδες views στο YouTube, βάζω στοίχημα ότι δεν το ξέρουνε, δε θα έχουν καν υπολογιστή.

Το εξώφυλλο είναι υπέροχο, λίγο αστείο, λίγο τρομαχτικό, πολύ ψυχεδελικό. Το αγαπημένο μου εξώφυλλο του 2010.

Έχω βαρεθεί να λέω ‘ψυχεδέλεια’. Κι όμως εδώ είναι που ταιριάζει πιο πολύ από παντού. Τα ακούσματα που έχω συνηθίσει φταίνε ,είμαι σίγουρη ότι κατά τα άλλα υπάρχει πολύ σοβαρότερη ψυχεδέλεια. Αλλά δεν είναι freaky Ariel Pink! Ούτε Haunted Graffiti! Όχι!

Χρειάστηκε πολλές ακροάσεις για να πάψει να με πονοκεφαλιάζει. Περιέχει τόσα πράγματα στον ήχο που δεν ξέρω πού να εστιάσω. Η μελωδία μου φαίνεται ότι αλλάζει υπερβολικά συχνά. Αν ακούσω προσεχτικά νομίζω ότι έχει χάσει τον τόνο, αν αφεθώ και σκεφτώ κάτι άλλο λειτουργεί πολύ σωστά. Ταυτόχρονα ποτέ δε γίνεται βαρετό, πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούριο.

Και πλύση εγκεφάλου να μου κάνουνε, και να πετύχει, αυτός ο δίσκος θα εξακολουθήσει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το 2010 για μένα.

Τώρα για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω, όλοι οι dirty hippies του Λονδίνου είναι πρώτη σειρά στις συναυλίες του. Σαν να τον έχουν κατοχυρώσει, χορεύουν φρενιασμένα και προσπαθούνε να τον αγγίξουνε. Οκ, δεν έχουν όλα τα φαινόμενα εξήγηση. Σκέφτομαι ότι μπορεί νεότερος να ήταν hippie και να έχει κρατήσει επαφές.

Ariel Pink's Haunted Graffiti - Revolution's a Lie by Insolent Pup

Οxτώ...

2010-12-13T17:35:00.005+02:00

No.8 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Kings Go Forth

The Outsiders Are Back

(Luaka Bop)

Εκρηκτικό λαμπερότατο καυτό αισιόδοξο δεξιοτεχνικά φτιαγμένο ρετρό φανκ-σοουλ κομψοτέχνημα από ένα τσούρμο μουσικών από το Milwaukee.

Φλεγόμενα dancefloor.

Ρυθμός που αρπάζει με θράσος την ψυχή.

Περήφανο, groovy, χορταστικό και sexy.

Τα αουτσάιντερ όχι μόνο επέστρεψαν αλλά ήρθαν για να μείνουν, κερδίζοντας επάξια μια θέση στην καρδιά μου…

Kings Go Forth - One Day by pagan place

No.8 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

You Say Party! We Say Die!

XXXX

(Paper Bag)

‘Εσύ μου λες έλα να κάνουμε πάρτι. Εγώ σου λέω ψόφα.’

Καθόλου περίεργο όνομα για μπάντα. Πόσες φορές το έχω πει αυτό στη ζωή μου. Με αυτή τη λογική και το δικό μου συγκρότημα ή έτσι θα το ονόμαζα, ή ‘Καταρχάς αυτό που λες δεν ισχύει.’

Ο ντράμερ τους έπαθε φέτος εγκεφαλική αιμορραγία πάνω στη σκηνή και μαζί του αποχωρίστηκαν και το δεύτερο μισό του ονόματός τους ως μακάβριο πλέον. Μεγάλη απώλεια από κάθε άποψη. Δεν πειράζει όμως, όσοι τους έχουν αγαπήσει ως αυτό το σημείο και νιώθουν οικειότητα, σκέτο ‘you say party’ τους λένε έτσι κι αλλιώς.

Καταρχάς είναι πολύ ωραία τυπάκια. Ένα από τα κριτήριά τους για το πότε κάποιος είναι καλός άνθρωπος είναι το αν μοιράζεται μαζί τους το ακριβό του ουίσκι. Επίσης η τραγουδίστριά τους έχει τέλεια φωνή, κρυστάλλινη και ταυτόχρονα βραχνή, και τραγουδάει σαν να της κάνουνε σεξ. Και είναι και πολύ στυλάτη. Και ως σημερινό συγκρότημα γενικότερα, έχουν βρει τη χρυσή τομή στον ήχο τους. Πολύ πανκ, αλλά όχι βρώμικο πανκ του στυλ ‘σε φτύνω’, πολύ πιο αξιοπρεπές. Και λίγο ποπ. Είναι τόσο ‘ωραίοι’ που μπορεί να γεμίσουν το εξώφυλλό τους με καρδούλες και πάλι να μου αρέσει.

Δεν πιστεύω αυτό που λένε ότι στον τίτλο ‘ΧΧΧΧ’ του δίσκου ‘τα X δεν έχουν καμία σχέση με το σεξ και την πορνογραφία’ και ότι ‘αντίθετα υποδηλώνουν την καρμική ενεργειακή αγάπη του σύμπαντος’ και τα λοιπά. Πλάκα κάνουνε. Σεξ σημαίνουν, και το ξέρουνε.

Πάντα κάνουν αριστουργήματα. Για κάποιο λόγο στο κεφάλι μου βρίσκονται ανάμεσα στα σημαντικότερα σύγχρονα ανεξάρτητα συγκροτήματα. Ο φετινός τους δίσκος με έχει σώσει. Τον βάζω στο τέρμα μόλις ξυπνάω απελπισμένη και με κάνει να θέλω να τσιρίξω κοριτσίστικα στα τελειώματα των λέξεων όπως τσιρίζει η Becky. Τον βάζω στο τέρμα όταν θέλω να κοιμηθώ αλλά δε μπορώ γιατί πρέπει να γράψω και κάτω από το παράθυρό μου φωνάζουνε μεθυσμένοι από μπίρα Άγγλοι που με αποσυγκεντρώνουνε και δε μπορώ ν’ακούσω ούτε τις σκέψεις μου, και πνίγει όλους τους ανεπιθύμητους ήχους.

I XXXX them.

You Say Party! We Say Die! - There Is XXXX (Within My Heart) by Insolent Pup

Εννιά...

2010-12-12T21:32:00.006+02:00

No.9 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Perfume Genius

Learning

(Matador/Turnstile)

"Ένας συγκινητικά ιδιοφυής νεανίας (Mike Hadreas) μόλις 26 ετών με έδρα το Seattle, σκαρφίζεται το δαιμόνια καλλιτεχνικό Perfume Genius και με όπλα ένα πιάνο, δυσβάσταχτα συναισθήματα και μια απόκοσμη ερμηνεία καταφέρνει μέσα σε λιγότερο απο 30' να δημιουργήσει την πιο αλλόκοτα μεθυστική και μελαγχολική ατμόσφαιρα επιβεβαιώνοντας ότι τα δυνατά αρώματα χωράνε σε μικρά μπουκαλάκια..."

Perfume Genius - Perry by a pagan place

No.9 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

The Brian Jonestown Massacre

Who Killed Sgt. Pepper?

(A)

Βασικά νομίζω ότι είναι πολύ γνωστοί, ή τουλάχιστον έχουν το δικό τους φανατικό κοινό. Ξεκίνησα να τους ακούω πριν λίγα χρόνια, εξαιτίας του ονόματός τους, και κατέληξα να συμπεριληφθώ κι εγώ στο φανατικό τους κοινό. Ίσως γιατί είναι ένα από τα λίγα ‘παρακμιακά’ συγκροτήματα της παρακμιακής γενιάς μου. Δήθεν κολλημένοι κάπου στα late 70’s αλλά αντικειμενικά ανήκουν στην κουλτούρα των 90’s. Αυτό το λαχταρούν πολλοί, και εκεί ακριβώς ποντάρουν οι BJM.

Συχνά επικρίνονται ότι το παίζουν εξυπνάκηδες, από μουσικούς που πολύ θα ήθελαν να έχουν τη φαντασία και την πρωτοτυπία τους. Οκ, έχω αδυναμία στη μουσική που έχει άποψη και θράσος. Η μουσική για τη μουσική, όσο ωραία κι αν ακούγεται, δε με συγκινεί τόσο. Μπορεί να λατρέψω ένα φαινομενικά άσχημο κομμάτι μόνο για τον τίτλο ή τους στίχους. Αν είναι και μουσικά ενδιαφέρον, πλέον δε σηκώνω κουβέντα. Τυπώνω μπλουζάκι.

Τέλειο όνομα, τέλειοι τίτλοι δίσκων και κομματιών και τέλεια μουσική. (και στίχοι). Τα λόγια ενός φαν. Καμία αμεροληψία.

Η μουσική τους είναι ένα μείγμα των αγαπημένων μου ψυχωτικών ήχων και η θεματολογία τους επηρεασμένη από οτιδήποτε με ενδιαφέρει. Και ο σαρκασμός τους δεν απαιτεί ιδιαίτερη ανάλυση για να γίνει αισθητός. Προφανείς επιρροές από καλτ μουσικούς, προσωπικότητες ευρύτερου ενδιαφέροντος και ανακάτεμα από γεγονότα που λατρεύει κάθε info πρεζόνι.

Είναι κάθε φορά λίγο πιο παράλογοι από την προηγούμενη. Δε με νοιάζει αν πουλάνε τρέλα ή εκκεντρικότητα. Μάλλον με νοιάζει, και μ’αρέσει. Είναι πολύ απολαυστικό. Φυσικά και δε μου είναι οδυνηρή η ακρόαση του δίσκου. Δεν καταλαβαίνω γιατί ξαφνικά όλοι έχουν ξενιστεί/προσβληθεί από τα κομμάτια. Ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι ο Anton Newcombe. Αν προσβάλλεσαι εύκολα ή αν περιμένεις να ακούσεις κάτι σοβαρό και αξιοπρεπές απλά δε δοκιμάζεις καν να ακούσεις το δίσκο. ‘Ο,τι μας χαλάει το απορρίπτουμε, αυτός δεν είναι ο νέος νόμος?

The Brian Jonestown Massacre - Let's Go Fucking Mental by Insolent Pup

Δέκα...

2010-12-11T19:56:00.002+02:00

No.10 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Yann Tiersen

Dust Lane

(Mute)

Yann Tiersen - Chapter 19 by pagan place

No.10 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

The Black Keys

Brothers

(Nonesuch)

Τα Μαύρα Πρόβατα.

(Αυτό υπονοεί το όνομά τους, καμία σχέση με κλειδιά).

Είναι τελικά αδέρφια μας?

Φέτος το I’m too afraid to love you με έκανε να δακρύσω από χαρά.
Οι προηγούμενοί τους δίσκοι μου άρεσαν περισσότερο από πολύ. Και ο φετινός μου άρεσε πολύ.

Όσο και αν γουστάρω τη μουσική τους, εμένα αδέρφια μου δέν είναι. I’m the Black Lips one.

Είναι μόνο 2. Ειδικεύονται σε proper ροκ και blues. Έχουν την πονηριά να κλέβουν επιδέξια από προγενέστερους καλλιτέχνες. Μπορούν και κάνουν δικές τους όσες φαινομενικά ακατόρθωτες διασκευές επιλέγουν να κάνουν. Έχουν τόσο χαρακτηριστικό ήχο που δεν υπάρχει περίπτωση να τους ακούσεις και να μην πείς ‘αυτό είναι black keys’ . Και το κυριότερο, έχουν φέρει πάλι στο προσκήνιο αυτούς τους γαμώ ήχους που ‘έκλεψαν’ και που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έθελγαν έτσι τα πλήθη, παρ’όλο που υπάρχουν ηχογραφημένοι σε δίσκους εδώ και χρόνια.

Για όλους αυτούς τους λόγους τους συγκρίνουνε συνέχεια με τους White Stripes, πράγμα που με εκνευρίζει απίστευτα. Μην το παρακάνουμε κιόλας.
Απ’την άλλη αυτό το βλάχικο αμερικάνικο που έχουν οι Keys μ’αρέσει.

Δεδομένου του ήχου τους θα έπρεπε κανονικά να είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Αν προσπαθήσω μπορεί να διακρίνω ένα ίχνος της βρωμιάς που θα όφειλε να έχει η μουσική τους. Αλλά σε γενικές γραμμές μου φαίνονται πεντακάθαροι. Σχεδόν αστραφτεροί. Ειδικά φέτος.
Δε μ’ενοχλεί καθόλου που αρχίσανε να πουλάνε τόσα εκατομμύρια δίσκους. Μ’αρέσει να βλέπω το ετερόκλητο τεράστιο κοινό τους και τα βαμμένα indie παιδάκια να κουνιούνται στους ρυθμούς τους.
Αλλά αν συνεχίσουν να κατεβάζουν από την οροφή γιγάντιες disco μπάλες θα πάψω να τους ακούω κάθε πρωί. Και θα είναι κρίμα γιατί είναι συγκροτηματάρα.

The Black Keys - Too Afraid To Love You by Insolent Pup

Έντεκα...

2010-12-10T18:14:00.007+02:00

No.11 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

The Lonely Heart Show

Hope in Shadows

(Passenger 2)

'Στο μικρό τενεκεδένιο κουτάκι σου υπάρχει χώρος για μια καρδιά...'

Αυτός ο δίσκος στάζει δάκρυα και αλκοόλ. Ο Cris Fehr περιπλανιέται μοναχός στους δρόμους του χιονισμένου Καναδά και τραγουδάει σαν ένας βαλκάνιος Stuart Staples. Η σκιά του Mark Lanegan είναι τόσο φωτεινή που σχεδόν σε τυφλώνει. Το ντεμπούτο του άλμπουμ είναι γεμάτο σκουριασμένες και μοναχικές εξομολογήσεις ενός δανδή αισθηματία. Είναι αδύνατο να του αντισταθείς. Ηλεκτροακουστικοί ψίθυροι, κινηματογραφικοί απόηχοι μεταπολεμικής ταινίας, φολκ μπαλάντες σου προσφέρουν το ιδανικό καταφύγιο για το δικό σου προσωπικό γκρίζο τοπίο.

Η αξία της απλότητας στο μεγαλείο της...

The Lonely Heart Show - Wintertown by pagan place

No.11 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Television Personalities

A Memory is Better Than Nothing

(Rocket Girl)

‘Αν σε ήξερα λίγο καλύτερα, μάλλον θα σου έγραφα και θα σου έλεγα να θυμηθείς τις στιγμές που έχουμε περάσει μαζί.

Γιατί έστω και μια μόνο ανάμνηση είναι καλύτερη από το τίποτα. Είναι καλύτερη ακόμα και από κάτι. Είναι καλύτερη από οτιδήποτε.’

Οι αναμνήσεις όσων τελειώνουν δεν πρέπει να διαγράφονται ποτέ, συμπεριλαμβανομένων ακόμα κιαυτών που διαρκούν για πολύ λίγο.

Γιατί αυτό σου φαίνεται ανώτερα μαθηματικά; Ακόμα κι αν το καταλάβεις και δεις και την απόδειξη πάλι θα δυσκολευτείς να το εφαρμόσεις.

Τουλάχιστον κάποιος με καταλαβαίνει, δεν είμαι (μόνο εγώ) τρελή. Υπό αυτήν την έννοια οι TV Personas κάνουν τη ζωή μου ομορφότερη.

Μόνο σαν προσωπικότητες που εμφανίζονται στην τηλεόραση δε σκέφτονται. Δεν ‘επικοινωνούν’. Κάθονται στη άκρη και βλέπουν αυτό το αυτονόητο που για κάποιο λόγο οι πολλοί αδυνατούν να δουν. Οι στίχοι τους είναι η πεμπτουσία της ζωής, δεν αστειεύομαι καθόλου. ‘Αν μπορούσα να γράψω ποίηση’ έτσι θα έγραφα. Και η αισθητική και το χιούμορ τους με εκφράζουν απόλυτα. Ενδεχομένως απλά να σκεφτόμαστε με τον ίδιο ανορθόδοξο, πολιτικά λάθος τρόπο. Σίγουρα μοιραζόμαστε την αγάπη για τις υποκουλτούρες.

Είναι ειρωνικοί αλλά όχι αντιπαθητικοί, αστειεύονται αλλά το εννοούνε κιόλας, είναι γλυκοί αλλά και πικροί, είναι trash αλλά και popular, κιτς αλλά και καλόγουστοι. Παίρνουν λίγα ναρκωτικούλια αλλά μπορούν να αναμορφώνονται συνεχώς και είναι εδώ και βγάζουν και δίσκο το 2010. That’s what perfection looks like to me.

Καλτ και το όνομά τους, και η θεματολογία τους, και αυτοί οι ίδιοι.

Ο Dan Treacy είναι στη μουσική αυτό που ο Jean Baudrillard είναι στη φιλοσοφία.

Αν η λέξη ‘neo-psychedelia’ αντικαθιστούσε στο λεξικό τη λέξη ‘modernity’, όλα θα άλλαζαν και θα γίνονταν όπως τα ήθελα.

‘Δε θέλω να είμαστε μόνοι, θέλω να είμαστε ‘μόνοι μας μαζί.’ Γιατί σε φρικάρει ρε ψυχή μου, δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι ‘η Γιόκο’ μου?’

Μπορεί να μην είναι ο πιο ‘ωραίος μουσικά’ φετινός δίσκος, αλλά είναι εντελώς ‘εγώ’, και είναι σίγουρα αυτός που θ’ακούσω τις περισσότερες φορές, μ’ αρέσει δε μ’αρέσει. Μου τη σπάει που δεν τον έγραψα εγώ ενώ θα μπορούσα.

/Οι άνθρωποι είναι παράξενοι. Μας θυμούνται μόνο όταν παραφρονούν.

Πόσο χαζοί. Τα έχουν κάνει όλα χάλια.

Όταν πήγαινα σχολείο μου φέρονταν σα νa’μαι προβληματικό.

Δεν έχω κανέναν να παίξω σήμερα. Μόνο τη Τζένιφερ, επειδή κι αυτήν την τρομάζουν οι άλλοι./

/Όλοι πιστεύουν ότι είμαστε ψυχανώμαλοι, απλά επειδή ξαπλώνουμε στο γρασίδι και ανεβαίνουμε σε δέντρα./

/Η αφελής αντιεξουσιάστρια ήταν πολύ ευκολόπιστη.

Εναπόθεσε όλες τις ελπίδες της στον αγαπημένο της τραγουδιστή.

Βρήκε εισιτήριο και πήρε το πρώτο αεροπλάνο, μόνο για να συνειδητοποιήσει μόλις φτάσει ότι είναι ένας παρανοϊκός.

Ο αφελής αντιεξουσιαστής δε μπορούσε να ξεχωρίσει τι είναι καλό και τι κακό. Το μόνο που ήξερε ήταν να φροντίζει τα γένια του και να σνιφάρει ασετόν. Το έκανε πού και πού και έμπαινε σε πολύ ωραίο τριπάκι. Σήμερα όλοι ξέρουν ότι έχει καταλήξει ένας παρανοϊκός./

Οι Callas και η παρέα τους είναι στο νόημα. Προωθούν μια καινούρια αισθητική στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν δεν έχει απήχηση σε πολύ κόσμο, αυτοί θα συνεχίσουν να περνάνε καλά και μόνοι τους. Σκηνοθετήσανε και τέλειο βιντεάκι για το The Good Anarchist, το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.

Television Personalities - She's My Yoko by Insolent Pup

Δώδεκα...

2010-12-09T19:43:00.003+02:00

No.12 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Broken Records

Let me Come Home

(4AD)

Dia dos Namorados! (Day of Lovers in Portuguese)

"I want to feel your body and your hands upon my chest

to feel my emptiness

so bury me beneath the pines

in the shallow soil

in the filth and grime

and still this heart will yearn for you...

So i've hatched upon a plan, a scheme of dervish wit

a pilot light to guide me through the caverns of your heart

i take this knife upon myself and gouge a shallow track

until you love me back..."

Broken Records - Dia dos Namorados! by a pagan place

No.12 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Massive Attack

Heligoland

(Virgin)

Κι εμένα το artwork τους μου θυμίζει Basquiat.

Μέχρι πολύ πρόσφατα δεν ήξερα καν τι είναι trip hop, ή ‘νόμιζα’ ότι ήξερα, και πίστευα ότι δε θα έπρεπε να αποκαλείται μουσική. Και μετά άκουσα λίγο Massive, λίγο Leftfield και Underworld και λοιπά και μου άνοιξε τόσο η όρεξη που πέρασα μια νύχτα πιστεύοντας ότι βρίσκομαι μπροστά σε κάποια καθοριστική μετάλλαξη του μουσικού μου γούστου, ότι επρόκειτο να ξεκινήσει μια διαδικασία επαναπροσδιόρισης του ήχου μου. Και πέρασα κάτι ώρες προσπαθώντας να διαχωρίσω στο κεφάλι μου την τριπ χοπ από την ηλεκτρονική μουσική και την τέκνο και την τεκτονίκ και τη ρέιβ, και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι αν μου ταιριάζει περισσότερο η underground house ή η deep techno ή η μίνιμαλ και πονοκεφάλιασα.

Εν πάσει περιπτώσει, έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι είναι λίγο εγκληματικό, αλλά πραγματικά άρχισα να ακούω τους δίσκους των Massive Attack αντίστροφα χρονικά. Πρώτα άκουσα το Heligoland, και μου άρεσε τόσο πολύ που συγχίστηκα.

Αλλά ναι, άκουσα για πρώτη φορά Massive Attack το 2010.

Ο Μάκης Μηλάτος είχε πει ότι τα βασικά φωνητικά στο Splitting the Atom είναι σαν ν’ακούς τον Leonard Cohen. Kάνει κάτι τέτοια εκκεντρικά σχόλια αρκετά συχνά, τα οποία τελικά ισχύουν και ταιριάζουν απόλυτα.

Και μετά είχε παίξει και το κομμάτι. Και ξεκίνησα να το ακούω και μάλλον μου άρεσε πολύ, γιατί μετά από ένα λεπτό μπήκε στο σπίτι ο πατέρας μου και με βρήκε να χορεύω σαν να έχω πάρει ecstasy.

Massive Attack - Splitting the Atom by Insolent Pup

Δεκατρία...

2010-12-08T16:52:00.001+02:00

No.13 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Mountain Man

Made the Harbor

(Bella Union/Partisan)

Mountain Man - Soft Skin by a pagan place

No.13 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Fabienne Delsol

On My Mind

(Damaged Goods)

‘Τρόπον τινά’ η αγαπημένη μου δισκογραφική, και ο αγαπημένος μου ήχος.

Ακούγεται σαν ναζιάρα Γαλλιδούλα , και αυτό είναι. Πιο πολύ περφόρμερ παρά καλλιτέχνιδα. Το στυλ που θα διάλεγε ο Serge Gainsbourg για backing vocals. To site της Damaged Goods προφανώς το εκμεταλλεύεται αυτό και γράφει στην περιγραφή του δίσκου ότι o ήχος της είναι τόσο αυθεντικά 60’s που θα μπορούσε να προέρχεται από κασέτες που μάζευαν σκόνη στο γκαράζ του Gainsbourg τα τελευταία 40 χρόνια. Επίσης γράφει ότι το μερικώς μελαγχολικό autumn feeling του τελευταίου της δίσκου είναι αυτό που θα μπορούσε να έχει προκύψει από τη συνεργασία της Françoise Hardy με τον Nick Drake. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης αυτό το εκλαμβάνω κάπως σαν ‘το ένα τραγούδι πιο γαμάτο από το άλλο’.

Οι προηγούμενοι δίσκοι της ήταν όλο ye-ye και νάζι και κακό.

Ο σύζυγός της είναι ο Liam Watson των τέλειων 60’s like garage ‘Bristols’, και προφανώς έχουν τα ίδια γούστα γιατί την έβαλε lead singer. Και προφανώς αυτή ταίριαζε τέλεια στο πνεύμα.

Tην ανακάλυψα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι από τη διασκευή της στο I’m gonna catch me a rat του Gene Vincent και κατάλαβα αμέσως περί τίνος πρόκειται. Μπορεί μόνη της να συνθέτει ελάχιστα και ο ήχος της να είναι απλός και να μην έχει τίποτα το σύγχρονο, αλλά αυτό που ‘αναπαράγει’ είναι αυτό που μ’αρέσει, και το κάνει τέλεια, δε θυμίζει καν αναπαραγωγή. Δεν έχει μείνει πίσω. Είναι σαν να έχει βγει από το παρελθόν, ακόμα και η εμφάνισή της συνηγορεί. Αυτή είναι η φύση της, και γουστάρω αγρίως πολύ.

Fabienne Delsol - I Feel So Blue by Insolent Pup

Δεκατέσσερα...

2010-12-07T14:27:00.003+02:00

No.14 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

The Irrepressibles

Mirror Mirror

(V2/Cooperative)

The Irrepressibles - In This Shirt by a pagan place

No.14 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Yussuf Jerusalem

A Heart Full of Sorrow

(Born Bad)

Παίζουν στην Αθήνα αυτό το μήνα, μια μέρα πριν έρθω, σε ένα μέρος που λέγεται ‘καταραμένο σύνδρομο’. (Δυστυχώς το όνομα και μόνο δε φτάνει για να με παρηγορήσει ). Είχα δει ότι θα έπαιζαν από τον Αύγουστο και το είχα δέσει ότι θα τους δω. Σπαστικοί. Αν και μάλλον δε φταίνε αυτοί.

Εγώ όμως φέτος υπήρξα καλή μαζί τους, και αυτοί μαζί μου -αν εξαιρέσω το τραγικά ειρωνικό live date τους-. Άκουσα το δίσκο πολλές πολλές φορές, και όχι μόνο ως προσυναυλιακό appetizer.

Γαλλική δισκογραφική και DIY ήχος. Δώσε μου αυτά τα δύο και πάρε μου την ψυχή.

Διάφοροι ήχοι διάσπαρτοι στην ηχογράφηση, από κουδουνάκια μέχρι ηλεκτρονικά κυματάκια, και μια πιο αφηρημένη αίσθηση αλλόκοτου. (που πάει μαζί με το αλλόκοτο του εξωφύλλου και του ονόματος της μπάντας). Και διακύμανση από σκοτεινή φολκ μέχρι ωμή 60’s garage.

Δε διαβάζω πολύ για τους δίσκους που ακούω, ούτε δίνω καθοριστική σημασία σ’ αυτά που διαβάζω. Αλλά μου έμεινε αυτό που έγραψε κάποιος που δε θυμάμαι το όνομα του, ότι το γεγονός ότι το τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι ένα ξεκάρφωτο άγριο black metal πράγμα, κάνει το συγκρότημα ελιτιστικά προχωρημένο, σαν να θέλουν να σοκάρουν τον απροετοίμαστο hip ακροατή που συμπτωματικά μπορεί να βρήκε και να άκουσε το δίσκο ως το τέλος. (απορρίπτω τη μέταλ αλλά αυτό είναι πραγματικά πολύ αστείο). Και όσο χλωμή κι αν ακούγεται η εγκυρότητα αυτής της ευφάνταστης άποψης, για κάποιο περίεργο λόγο ταιριάζει με αυτό που είπε ο Samuel Breen (δε θα μπορούσα να μη θυμάμαι το όνομά του), ότι το συγκεκριμένο black metal track συμβαδίζει με την τελευταία τάση της μόδας στην υπόγεια μουσική σκηνή της Γαλλίας, όπου αυτό το είδος μουσικής χαίρει αναγέννησης.

Και πιστεύω κι εγώ ότι είναι προχωρημένοι από κάθε άποψη. Και ακόμα κι αν δεν το πίστευα τελείως, θα αγόραζα το δίσκο για την τέλεια διασκευή του With You In Mind της Marianne Faithfull που περιέχει.

Yussuf Jerusalem - A Heart Full of Sorrow by Insolent Pup

Το ‘ομότιτλο!’ με το δίσκο κομμάτι, και ‘όχι ομώνυμο!’, όπως πολύ σωστά με διόρθωσε ο pagan. Ούτε φερώνυμο. Γι’αυτό τον συμπαθώ. (παρόλο που βάζει κόμμα στα ‘ότι’ μου χωρίς λόγο. Τι αυθάδεια. Quelle audace.)

Δεκαπέντε...

2010-12-06T21:11:00.004+02:00

No.15 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Midlake

The Courage of Others

(Bella Union)

Midlake "Core of Nature" @ Roundhouse [London, 2/11/2010]

No.15 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

The Jim Jones Revue

Burning Your House Down

(Pias)

Come closer, my dear I almost taste you from here. (ανατρίχιασα).

Και επίσης: ‘Θα σου κάψω το σπίτι, άτιμε!’

(Τι λες ρε φίλε! Για να χαλαρώσουμε λίγο).

Αλλά δεν είναι και υποχρεωτικό.

Πολύ παρωχημένοι κανείς δεν το αρνείται, αλλά και πολύ σέξι. Παλιομοδίτικο ροκ εντ ρολ που σε παίρνει και σε σηκώνει. Και λίγο blues και ροκαμπίλι. Και πολλά νεύρα και ‘τσακίσου έλα δω χάμω, σε θέλω τώρα.’ Σε κάποιον θυμίζουν Ramones, σε άλλον Birthday Party, σε άλλη Cramps. (ως προς τους τελευταίους μόνο τα ουρλιαχτά, να διευκρινίσω).

Απ’τον Σεπτέμβριο φιγούραρε σε αρκετά περιοδικά, και στα προτεινόμενα του Sister Ray, και δεν υπήρχε περίπτωση να τον αγοράσω, ποσώς με ενδιέφερε. Όμως όταν τον έπιασα να δω ΄τι είναι’ (η περιέργεια σκότωσε το κουτάβι? noonono) και τον γύρισα ανάποδα, από πίσω έγραφε produced by Jim Sclavunos. Συνεπώς δεν υπήρχε πλέον περίπτωση να μην τον πάρω.

Είναι ο τελειότερος δίσκος για να κάνεις την καλή νοικοκυρά. Μόλις αρχίζει να παίζει μου βγάζει το αίσθημα ‘ως εδώ, δεν πάει άλλο, τώρα θα τα πάρει όλα ο διάολος. Και κάνω αυτό που δεν κάνω ποτέ άλλοτε, καθαρίζω το ακαθάριστο σα μανιακή. Καλό καθάρισμα, ριζικό. Σηκώνω τα πάντα και ξεσκονίζω και από κάτω, και τρίψιμο, σκούπα, και έχει το πλεονέκτημα ότι ακούγεται καθαρά και ως την κουζίνα όσο πλένω τα πιάτα.

Και το πρώτο τους λάιβ φέτος για την προώθηση του δίσκου το κάνανε στο χοντρά underground burlesque club της Madame Jojo, στο Soho. Δε μπορώ να φανταστώ τον Jim Jones δίπλα σε drag queens, δεν τους έσπασε τα μούτρα? Για να μπόρεσε να συνυπάρξει πρέπει να είναι και καλό παιδί, πιο τρυφερό απ’όσο ακούγεται.

The Jim Jones Revue - Dishonest John by Insolent Pup

Δεκαέξι...

2010-12-05T13:41:00.007+02:00

No.16 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Sharon Jones & The Dap-Kings

I Learned The Hard Way

(Daptone)

Sharon Jones & the Dap-Kings - If You Call by a pagan place

No.16 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Allo Darlin'

(Fortuna Pop!)

Συχνά περνάω φάσεις που ξεχνάω ποια είμαι και από πού ήρθα και τι πιστεύω και για ποιό λόγο, και ακούω για μερικές μέρες αποκλειστικά και μόνο mellow indie pop. Και μου φαίνεται η καλύτερη μουσική του κόσμου, δε χρειάζομαι τίποτα αλλο. (και μετά η φάση μου φεύγει όπως ήρθε). Νομίζω φταίει ότι αυτές τις μέρες δεν έχω την άνεση να κάτσω και να μπω στην όλη ατμόσφαιρα και να φτιαχτώ και να βάλω ν’ακούσω αυτό που υπό κανονικές συνθήκες θα έβαζα. Μέρες που φυσάει και βρέχει και δεν έχω χρόνο για τίποτα και το κεφάλι μου είναι βαρύ από το πολύ διάβασμα και το άγχος.

Eux autres, Αu Revoir Simone, Still Corners, Betty & The Werewolves, Summer Fiction, One Happy Island, Veronica Falls και αρκετές δεκαριές ακόμα. Άλλοι ολοκαίνουριοι άλλοι παλιότεροι (αλλά ποτέ παλιοί), μπορεί να έχουν σεβαστές διαφορές στον ήχο αλλά για μένα ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα. Απλά οι Allo Darlin' μου ήρθαν πρώτοι. Fair enough.

Αυτό το παραπονιάρικο & κουλτουριάρικα ναζιάρικο bittersweet ταιριάζει με αυτό το κλίμα μιζέριας. Και γενικά με την όλη φάση ‘τα πάντα γύρω στριφογυρνάνε και εγώ είμαι νέος και τραγουδάω’ ψιλοανέμελα & ψιλοπροβληματισμένα. Οι Allo Darlin' είναι για όλες αυτές τις ώρες. Πολύ teenage casual.

Όταν ξυπνάω και θέλω να πεθάνω και είναι τελείως γκρι (ποιό?) και κάνει ψοφόκρυο και προσπαθώ να ντυθώ και να πιώ μισή γουλιά καφέ που καίει οδυνηρά και πρέπει να αποχαιρετήσω την κούπα πριν προλάβω να την απολαύσω και να αρπάξω το mp3 (και να ξεχάσω τα κλειδιά) και τρέξιμο μέσα στη βροχή. Και στη βιβλιοθήκη που μου παίρνει τρία τέταρτα να βρω το βιβλίο που χρειάζομαι και ανεβοκατεβαίνω σκαλιά χωρίς λόγο. Και στο μετρό που βαριέμαι τη ζωή μου και χαζεύω τον κόσμο, και το βράδυ στο σουπερμάρκετ λίγο πριν κλείσει (οκ, όχι στο σουπερμάρκετ).

Eίναι ακριβώς στο κλίμα ‘είναι πέντε το πρωί και είμαι σε τόσο τρελή ευθυμία που μπορεί το λεωφορείο να έρθει και να φύγει και να μην το πάρω χαμπάρι και να μείνω ως τις έξι στη στάση και να πάθω πνευμονία αλλά δεν πειράζει, that’s my life’. Tη μια μου φαίνονται ξενέρωτοι και την άλλη τρομακτικά επίκαιροι. Βασικά είναι ‘η μουσική του τυπικού αρκετά-cool-Άγγλου φοιτητή’. Eίναι ένα ωραίο παράδειγμα των μικρών και όμορφων ευρωπαϊκών (όχι απαραίτητα) indie pop συγκροτημάτων που έχουν αρχίσει να γίνονται αρκετά πολλά και όλο και πιο δημοφιλή, και πολύ χαίρομαι. Μπορεί να μην είναι ‘ή δισκάρα’ αλλά αυτή είναι και η λογική τους. Εύθραυστα και όμορφα. Και μια ιδέα badass attitude. (Δε φαίνεται αλλά υπάρχει, το νιώθω). Δεν το παίζουνε τυπάκια. Είναι απλά πολύ οκ. Και αυτοί και το μουσικό τους κίνημα. Έχουν τεράστιο λόγο ύπαρξης.

Allo Darlin' - Dreaming by Insolent Pup

Δεκαεπτά...

2010-12-04T13:47:00.007+02:00

No.17 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Get Well Soon

Vexations

(City Slang)

Get Well Soon - I'm Deranged (David Bowie Cover) by a pagan place

No.17 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Dark Dark Dark

Wild Go

(Supply and Demand)

Μ’ αυτούς έχω θέμα αρκετό καιρό, από το αριστουργηματικό-τατο debut τους The Snow Magic. Πολύ ασυνήθιστοι και απλά τέλειοι, είμαι τρελή φαν. Μετά το πρώτο τους συμβόλαιο θα μπορούσαν να έχουν γίνει πιο γνωστοί, αλλά δεν είναι περίεργο το ότι γενικά δεν αρέσουνε. Είναι εντελώς σαδιστικοί.

Έχουν επικίνδυνα twisted στοιχεία και πολύ ακορντεόν και μπάσα έγχορδα και σ’αυτό το δίσκο ακόμα περισσότερο πιάνο και διάφορα άλλα πράγματα που δε νομίζω ότι περιγράφονται. Και θα τον είχα ακούσει πολύ περισσότερο το δίσκο αν δε με έπιανε η ψυχή μου κάθε φορά. Μπορεί να ακούω Matt Elliott ενώ τρώω πρωινό αλλά οι Dark Dark Dark μου ασκούν μια περίεργη επίδραση. Στην αρχή είναι ανεπαίσθητο, και μετά εκεί που δεν το περιμένεις γίνεται προφανές. Μακροπρόθεσμα η μουσική τους είναι πολύ βαριά. Διαφορετικές αποχρώσεις του σκούρου. Ίσως φταίνε και οι στίχοι, μόλις αρχίσεις να τους προσέχεις καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Για να τους απολαύσω χωρίς να φοβάμαι μην κόψω τις φλέβες μου πρέπει να είμαι πολύ καλά.

Θα έπρεπε να έχουν προειδοποίηση στο εξώφυλλο ή κάτι τέτοιο.

ΥΓ. Νωρίτερα φέτος κυκλοφορήσανε και άλλο άγριο EP με έξι κομμάτια.

Dark Dark Dark - Heavy Heart by Insolent Pup

(θέλω να μάθω να παίζω ακορντεόν όπως η Nona)

Δεκαοκτώ...

2010-12-03T16:04:00.004+02:00

No.18 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Shearwater

The Golden Archipelago

(Matador)

Shearwater - False Sentinel (Vinyl-bonus track) by a pagan place

No.18 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Lupen Crook

The Pros and Cons of Eating Out

(Beast Reality)

Είχα την απορία αν είναι άνθρωπος ή συγκρότημα. Είναι ένας ο Lupen Crook και άλλοι 2 οι Murderbirds, τα αδέρφια Tom & Bob Langridge που τον πλαισιώνουν. Σε ένα πολύ αστείο βίντεο τους κάθονται πολύ σοβαροί δίπλα δίπλα και συστήνονται και λέει ο Tom ‘Γειά σας, είμαι ο Lupen Crook.’ Kαι ο Bob λέει ‘γεια σε όλους, είμαι κι εγώ ο Lupen Crook’ και ο Lupen Crook λέει ‘Χαίρετε, είμαι κι εγώ επίσης o Lupen Crook’. Και λέει πάλι ο Bob ‘Τι λέτε γαμώ το κέρατό μου, εγώ είμαι ο Lupen Crook, και μετά φοράνε κάτι λούτρινα κεφάλια αρκούδας και αρχίζουν να παίζουνε. (μουσική).

Αισθητά πορνοδιαστροφικός o Lupen, με τον παρακμιακό underground τρόπο που το κάνουν οι No Bra. Απλά αυτός είναι πιο friendly και λιγότερο κουλτουριάρης και καπνίζει τσιγάρα αντί να παίρνει κόκα. Αυτός και οι Murderbirds περιγράφουν τη μουσική τους ως fuck folk και με έκπληξή μου είδα ότι υπάρχουν στη μουσική υποκουλτούρα της Μ.Βρετανίας εδώ και 6-7 χρόνια, απλά τώρα ακούστηκαν περισσότερο (παίζει και το ενδεχόμενο απλά τώρα να τους άκουσα εγώ) και κατέληξαν mainstream trash (κάτι που δεν υπήρχε μέχρι χθες). Και αυτό τελικά τους κάνει sui generis.

Κανένα σέβας, καμία λεπτότητα. Βρίζουν, κοροιδεύουν και μαλακίζονται μόνοι τους. Η μουσική τους αλλάζει συνέχεια από το ένα μοτίβο στο άλλο χωρίς κανένα λόγο. Ευτυχώς οι στίχοι τους είναι ακόμα χειρότεροι. Αντί για μακάβριοι καταλήγουν αστείοι, ούτε καν σουρεαλιστικοί. Απλά δε βγάζουν νόημα. Part χυδαίοι, part επιθετικοί. Βασικά το συγκρότημα σπάει πλάκα στο άκυρο.

Το γεγονός ότι ο δίσκος μου άρεσε πάρα πολύ δε με εκπλήσσει.

Στο repeat, κι ας με κοιτάνε περίεργα οι flatmates.

Lupen Crook - Sleeping Lions by Insolent Pup

Δεκαεννέα...

2010-12-02T19:33:00.005+02:00

No.19 Favorite Album of 2010 (A Pagan Place)

Warpaint

The Fool

(Rough Trade)

Warpaint - Shadows by a pagan place

No.19 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Crocodiles

Sleep Forever

(Fat Possum)

Acid, Hot Acid, New Cool-Wave, Psychedelic, Psychotic, Hypnotic. Ποτέ δε μου άρεσαν τα tags. Εκτός από το ‘ψυχεδέλεια’. Αυτό είναι all time arousing.

Το σίγουρο είναι ότι με τους Crocodiles στ’ αυτιά μου τόσους μήνες μόνο νύστα δε με πιάνει. Κάτι άλλο μπορεί. Επίσης η Fat Possum Records (τέλειο όνομα) έχει αρχίσει να γίνεται εγγύηση.

Έχουν βγάλει κι άλλο δίσκο, αλλά φέτος έγινε η εξαλλιά. Κομφορμαριστήκανε λίγο για να αναλάβει την προώθησή τους ο James Ford και αυτό ήτανε. Όχι ότι από μόνοι τους δε θα το κάνανε. Το έχουνε...

Φιλαράκια με Dum Dum Girls (μια απ’ αυτές είναι η γκόμενα του ενός απ’ αυτούς) και με τους τέλειους Television Personalities. Ο πρώην drummer τους είναι ο τωρινός των Blank Dogs οι οποίοι κυμαίνονται στο ίδιο κλίμα, η νυν drummer τους ήταν πρώην των (motherfucking) Slits. Ο κιθαρίστας τους έχει εκδώσει βιβλίο μαζί με τον τραγουδιστή των Cold Cave. Eίναι και πίσω απ’ την ανεξάρτητη Zoo Records. Είναι μέσα σ’ όλα (όσα πρέπει). Εκδίδουν σε 3-4 δισκογραφικές ταυτόχρονα τα διάφορα επτάιντσά τους, τα οποία για κάποιο περίεργο λόγο είναι out of print . Γενικά είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των καινούριων εκλεκτικών intellectually indie & artsy καλλιτεχνών. Κάνουν και την πλάκα τους και βγάζουν και σοβαρά λεφτά.

Nothing wrong with that...

Με τις ενοχλητικές Jesus and Mary Chain κιθάρες τους και την ιδέα garage στον περίπλοκο ήχο τους δε θα μπορούσα να μην τους συμπαθώ. Μπορεί να είναι περισσότερο στυλιζαρισμένη ‘in’ garage αλλά πρέπει κι αυτοί να προσαρμοστούνε. Και χίλιες φορές οι αναμέτρητες hip υπάρξεις να πορώνονται μ’ αυτούς που έχουν άποψη παρά με τους σιχαμερούς vintagy Best Coast. Με τις μελωδίες και τα arrangements που έχουν στην ενορχήστρωση θα μπορούσαν να είναι νούμερο 1. Αν είχαν λίγο λιγότερη ‘τεχνολογία’ και αν η φωνή τους δεν ήταν σα να έχει έρθει απ’ το διάστημα. Σα να μη νιώθουν. Περίεργο που μπορούν να χειριστούν έτσι κιθάρες και αρμόνιο.

Πάντως είναι ωραίοι, quirky & fun. Έχουν και χιούμορ. Πρέπει να το διασκεδάζουν πολύ. No tags. Τα καινούρια indie pop/rock συγκροτήματα έχουν αρχίσει να πονοκεφαλιάζουν τ’ αυτιά μου.

Αν τελικά η ευρύτερη σύγχρονη ποπ ήταν στη λογική των Crocodiles θα άκουγα όλη μέρα ποπ.

Crocodiles - Hollow Hollow Eyes by Insolent Pup

Είκοσι και ένα αυθάδες κουτάβι...

2010-12-01T18:41:00.004+02:00

Μπορεί ο χρόνος να κυλάει με αδυσώπητα γρήγορους ρυθμούς, υπάρχουν όμως κάποιες συγκεκριμένες στιγμές που αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του,

στο μυαλό μας,

στις ψυχές μας,

στις καρδιές μας,

και τελικά ταυτιζόμαστε μαζί του...
Αιτία;;;
Mια μαγική λέξη.
Μουσική...
Μελωδία-ρυθμός-χροιά και ενίοτε στίχος...

Ο Gone4sure έριξε πάλι την ιδέα για 4η συνεχόμενη χρονιά...
94 φίλοι της μουσικής ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, να παρουσιάσουνε τα αγαπημένα τους άλμπουμς για το σωτήριο έτος 2010...

Μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου ξετυλίγουμε καθημερινά το μουσικό κουβάρι των αναμνήσεων για τη χρονιά που πέρασε.

Εφέτος θα έχω τη χαρά να φιλοξενήσω στο παρόν ιστολόγιο και τα αγαπημένα της εκλεκτής καλεσμένης Insolent Pup.

Καλό μήνα και καλή διασκέδαση σε όλους τους συμμετέχοντες...
(το παιχνίδι έχει πάνω απ' όλα σημασία)

Νο.20 Favorite Album 0f 2010 (A Pagan Place)

The Budos Band

The Budos Band III

(Daptone)

The Budos Band - Black Venom by a pagan place

No.20 Favorite Album of 2010 (Insolent Pup)

Erland & The Carnival

(Full Time Hobby)

Was you ever see such a good time?

Θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι θα πεθάνεις από ευχαρίστηση;

Εν πάσει περιπτώσει, I was never see such a creepy debut.

Τους πρωτοάκουσα σε ένα compilation της ψιλοάκυρης –όπως νόμιζα- Aγγλικής δισκογραφικής Full Time Hobby με αφορμή ένα κομμάτι των Fujiya & Miyagi που περιείχε. My name is carnival το δικό τους κομμάτι το οποίο αποδείχθηκε το πιο ωραίο απ' όλα. Προφανές ότι απο εκεί πήραν και το όνομά τους. Λιγότερο προφανές ότι είναι διασκευή του Carnival του πασίγνωστου Jackson C. Frank. Τον έμαθα κι αυτόν.

Όμως το δίσκο με έκανε να τον πάρω το κομμάτι The Derby Ram στη συλλογή με τραγούδια στο πνεύμα του Ray Davies που έδινε το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Uncut. Ό,τι έχει σχέση με Kinks είναι καλό. (τελικά δεν είχε καμία σχέση με Kinks ο δίσκος συνολικά, αλλά ήταν όντως καλός).

Ποια ποπ κουλτούρα; Αυτοί έχουν δική τους κουλτούρα, γι' αυτό μ' αρέσουνε.

Ξεδιάντροπα folk για Bρετανικό πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα. Όχι celtic folk και ονειρικές ενορχηστρώσεις και αηδίες.
Βαθιά θαμμένη κλασική φολκ.

Και διεστραμμένοι επίσης. Στίχοι όπως αυτοί των Bad Seeds στις δολοφονικές μπαλάντες. Ψάξανε, ψάξανε και καταφέρανε να μαζέψουν αρκετές παραδοσιακές μελωδίες και στιχάκια για να φτιάξουνε δίσκο. Good for them! Ας το σκεφτόμουνα εγώ, δεν το σκέφτηκα όμως... Γαμώτο. Κανείς δε μπορεί να πει ότι δεν τα κάνανε "δικά τους". Όπως λεει και ο Jarmusch "κλέψε χωρίς έλεος απ' ό,τι προυπάρχον σε εμπνεύσει και μεγαλούργησε πάνω σ' αυτό".

Και μπορούν να το κάνουν γιατί έχουν αισθητήριο. Ξέρουν τι χρειάζονται.

Mελοποιούν στίχους του Cohen. Απαγγέλλουν William Blake. Γράφουν και πεντέξι δικούς τους στίχους στο ίδιο πνεύμα. Μετά αυτοσχεδιάζουν πάνω στα λόγια του Charles Van Doren ενώ μάταια προσπαθεί να δικαιολογηθεί.

Και μετά κάνουν τις ανατριχιαστικές από τη φύση τους παραδοσιακές ιστοριούλες ακόμα πιο ανατριχιαστικές. Κανένα λάθος στο script. Το όλο concept δένει τέλεια. Γιατί έχουν προσωπικότητα. Όχι με τη έννοια "καλό συγκροτηματάκι, έχει προσωπικότητα". Έχουν τόσο προσωπικότητα που σε φρικάρουν.

Και υπέροχο εξώφυλλο. Μαυρόασπρο (και λιγο νεον) κι όμως στο δισκάδικο πέφτει κατευθείαν επάνω του το μάτι. Το περίεργο καλοντυμένο πλάσμα με την καρφιτσούλα με το μαχαιράκι στο πέτο, πολύ cool. Και εντελώς στο pagan πνεύμα της μπάντας.

Ok ο Erland. Έχει και το κατάλληλλο όνομα και τον κατάλληλο σαρκασμό στη χροιά. Αλλά μόλις είδα σε ποια συγκροτήματα υπήρξαν μέλη οι άλλοι 2 από τους 6-7 Carnival μου έφυγε η μαγκιά. (Verve, Blur, Cult και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού). Ίσως τελικά δεν είναι και τόοσο πρωτοεμφανιζόμενοι. Αλλα είναι το φετινό freaky & sexy συγκρότημα που περίμενα, μετά τους περσινούς Dead Man's Bones.
Ένα τη χρονιά. Δεν είναι κι άσχημα...

Erland & The Carnival - Was You Ever See by Insolent Pup

Where memories go to die...

2010-11-18T11:03:00.000+02:00

Φωτογραφικές αναμνήσεις καθώς και ερασιτεχνικά οπτικοακουστικά δείγματα όπως αποτυπώθηκαν στις 2 τρέχοντος απο το κατάμεστο και συνάμα υπέροχο συναυλιακό χώρο του Roundhouse στο Λονδίνο.

Πρωταγωνιστές σε αυτήν την αξέχαστη συναυλιακή βραδιά οι:

Midlake

John Grant

Jason Lytle

John Grant "Where Dreams Go To Die" @ Roundhouse [London, 2/11/2010]

Midlake "Core of Nature" @ Roundhouse [London, 2/11/2010]

Σύντομα θα ακολουθήσει νεο σετάκι αναρτήσεων με τους:

Broken Records

Black Keys

Walkmen

Warpaint

Ariel Pink's Haunted Graffiti

I'm so far away but it feels like forever on the run when your mountains defeat you...

2010-10-28T10:09:00.007+03:00

"Oklahoma-based band Other Lives had a huge presence on our airwaves with the release of their gorgeous debut in 2009. Our love for those songs haven't faltered and while their next record isn't scheduled for release until 2011, we've secured a preview of what's to come with Today's Top Tune "For 12"."

KcRw

Other Lives - For 12 by a pagan place

Η Ύδρα των Πουλιών

2010-10-22T21:10:00.012+03:00

"Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες,

του πρώτου σπιτιού μας μέσ' στη λαύρα του θέρους,

στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους,
στα δάση, στα ουράνια,

θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα

που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες

κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες

αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες
Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων,
στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,

μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει

ν' ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν' ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
να ρημάξω, ν' αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο,
τ' αρβανίτικο χώμα, κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου,
λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,τροπικούς και πηγάδια θα διαβή,
ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη,
Ν' αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια,
ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών..."

"Κάπου σε μια γωνιά ο κύριος Εγγονόπουλος γελάει όταν ακούει τον δίσκο που θα έπρεπε να κυκλοφορήσει σε πεντακόσια γαμημένα αριθμημένα αντίτυπα για να το αγοράσουν πεντακόσιοι γαμημένοι αριθμημένοι εραστές. Αυτό μάλλον δεν θα γίνει. Η ελληνική μουσική σήμερα είναι σαν το σκυλί που γαβγίζει μα δεν δαγκώνει, η ποίηση ξεχασμένη και μόδα που σέρνεται σε κώλους που κοιτάν τα πράγματα από μακριά. Η ποίηση μαζί με τη μουσική είναι το σπέρμα που χύνεται στην μήτρα όπως συνέβαινε κάποτες κι όλα αυτά χάθηκαν. Η ποίηση είναι η ανώτερη τέχνη και η μουσική αυτή που την παίρνει απ’ το χέρι για να την γνωρίσει στον κόσμο. Απλά η μόνη διαφορά είναι πως πάντα ο ποιητής θα ντρέπεται κι ο μουσικός θα σπέρνει!"

ARTURO BANDINI 23-8-2010

Εγγονόπουλος/Πουλικάκος/Socos - Η Ύδρα των πουλιών by a pagan place

Dark Stuff

2010-10-21T20:06:00.000+03:00

A Darkness Rises Up

2010-10-18T18:08:00.000+03:00

The Lonely Heart Show

2010-09-14T20:03:00.008+03:00

"The Lonely Heart Show is a collective where musicians drift in and out like the ballads that speak of longings not yet satisfied, and of those whom are easily forgotten and down on their luck.

Drawing from yesteryear & today, The LHS quietly aspires to the romanticism and understated music of film noire, french pop, and road songs.

Debut album "Hope In Shadows" official release date: October 1, 2010. CD distributed worldwide via CD Baby"

Ένας τόνος τσιγάρα και μπόλικα ποτά, για να σταθούμε και απόψε το βράδυ ζωντανοί...

Δέρμα

2010-09-13T13:08:00.000+03:00

Midnight...Autumn Dream

2010-09-10T06:12:00.005+03:00

Η αγάπη είναι ένα ζευγάρι ζάρια,

τα πιάνεις, τα κουνάς και τα πετάς...

Μια ζαριά και ρισκάρεις τα πάντα,

με ασσόδυο χάνεις,

με εξάρες κερδίζεις...

Το ένα ζάρι γλίστρησε απο το χέρι μου,
δείχνει έξι,

το άλλο το κρατάς εσύ,

η άμμος στη κλεψύδρα αρχίζει να τελειώνει,

Σειρά σου να ρίξεις...

Roger Williams - Autumn Leaves (7" Single, Kapp Records, 1965) by a pagan place

The King of Rock 'n' Soul

2010-08-26T17:06:00.006+03:00

Ήτανε 5 Ιανουαρίου του Σωτήριου έτους 2010,

όταν η απανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα soul κοινότητα ανα τον κόσμο θρηνούσε,
την ίδια στιγμή που τα studios στο Memphis φοράγανε μαύρο περιβραχιόνιο και χύνανε ένα ποτάμι δάκρυα επάνω σε κονσόλες και άλλα ηχητικά "ζοριλίκια", λέγοντας στερνό "αντίο" σε έναν μεγάλο δάσκαλο παραγωγό/συνθέτη/ενορχηστρωτή.

Ο Willie Mitchell εγκατέλειψε το μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία 81 χρόνων, πριν όμως είχε φροντίσει να βάλει την τελευταία του πινελιά στην επερχόμενη δουλειά ενός άλλου θρυλικού και αγέραστου παλικαριού...

Ο Solomon Burke διανύοντας ήδη την έβδομη δεκαετία της ζωής του (έχοντας ήδη στη πλάτη του σχεδόν 50 χρόνια "γόνιμης" καριέρας), συνεχίζει να προκαλεί ρίγη συγκίνησης με το αψεγάδιαστο της παθιασμένης φωνής του,
ξετυλίγοντας και στο Nothing's Impossible ακόμη ένα αισθαντικό και ειλικρινές κουβάρι με 12 ψυχωμένα ερωτοτράγουδα κεντώντας με αιχμηρό βελόνι τη καρδιά μας,

αποδεικνύοντας οτι "τίποτα δεν είναι αδύνατο" σε αυτή τη "ρουφιάνα" τη ζωή,
αν κατα βάθος το λέει η ψυχούλα σου...

Solomon Burke - Dreams by a pagan place

Time waits for no one...

2010-07-31T13:10:00.003+03:00

Κάποτε μου ζήτησες επίμονα μια λίστα με τα 5 πιο αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών...

Το ένα είναι αυτό...

"Drink in your summer, gather your corn,

The dreams of the night time will vanish by dawn..."

The Rolling Stones - Time Waits For No One by a pagan place

"και ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα, μέχρι τη στιγμή που θα σε ξανασυναντήσω πάλι..."

Perfume Genius...

2010-07-22T04:20:00.007+03:00

Ένας συγκινητικά ιδιοφυής νεανίας (Mike Hadreas) μόλις 26 ετών με έδρα το Seattle, σκαρφίζεται το δαιμόνια καλλιτεχνικό Perfume Genius και με όπλα ένα πιάνο, δυσβάσταχτα συναισθήματα και μια απόκοσμη ερμηνεία καταφέρνει μέσα σε λιγότερο απο 30' να δημιουργήσει τη πιο αλλόκοτα μεθυστική και μελαγχολική lo-fi ευωδία του καλοκαιριού,

επιβεβαιώνοντας ότι τα δυνατά αρώματα χωράνε σε μικρά μπουκαλάκια...

Perfume Genius - Perry by a pagan place

Αγκαζέ...

2010-07-14T15:16:00.001+03:00

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Come Undone by a pagan place

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunrise by a pagan place

I Speak Because I Can...

2010-07-06T14:51:00.003+03:00

Μεσάνυχτα και κάτι...

απαλά κυματάκια στην ακτή,

μουντός ουρανός,

μια παρέα ανάβει φωτιά στη παραλία,

ένα κορίτσι πιάνει τη κιθάρα στα χέρια και ξεκινάει να τραγουδάει...

κάποιοι την ακούνε προσεκτικά,

κάποιοι άλλοι βαρέθηκαν, πάνε για ύπνο.

Εγώ θα μείνω...

Laura Marling - Alpha Shallows by a pagan place

There's a storm a comin'...

2010-06-28T14:53:00.003+03:00

Richard Hawley - There's a Storm a Comin' (EP False Lights From The Land) by a pagan place

On Repeat...

2010-06-21T16:42:00.007+03:00

The Black Keys Cover Jerry Butler's Never Give You Up off their latest release, Brothers.

Δολοφονική διασκευή απο ένα αριστουργηματικό άλμπουμ...

...καθώς ξαφνικά φαντασιώνομαι τον εαυτό μου σαν τον απόλυτο πρωταγωνιστή σε ένα ξεφτισμένο παλιομοδίτικο εξώφυλλο με φόντο το γαλάζιο ενός απέραντου ωκεανού και μια τραγικά ρομαντική φιγούρα με βλέμμα απεγνωσμένο και χειμαρρώδη συναισθήματα να στέκεται στο κέντρο περιτριγυρισμένη απο πελώρια παγοκυβάκια, την ίδια στιγμή που δυνατές ακτίνες του ήλιου διεισδύουν τόσο βίαια πάνω τους που ο πάγος λιώνει σταδιακά...

Μαζί με αυτόν και εγώ...

The Black Keys - Never Gonna Give You Up by a pagan place

Jerry Butler - Never Give You Up (LP The Ice Man Cometh, 1968) by a pagan place

Inner Ear's Mascar(Addiction)

2010-06-09T09:45:00.017+03:00

Περιμένοντας με ανυπομονησία την παραλαβή,

τόσο του 2ου ολοκληρωμένου δίσκου των συγκινητικών Burgundy Grapes με τίτλο Man In The Lighthouse (έχει μεσολαβήσει μετά το φερώνυμο ντεμπούτο τους το 2004 το υπέροχo περσινό EP Lagero) με 14 καινούργιες δραματικές ορχηστρικές μελωδίες κινηματογραφικής ομορφιάς ικανές να αφήσουν για ακόμη μια φορά τις σκέψεις να ταξιδεύσουν πέρα μακριά...

"On The Train To Berlin" (LP Man In The Lighthouse) by a pagan place

όσο και του πρώτου άλμπουμ της Κατερίνας -kat- Παπαχρήστου η οποία (πλαισιωμένη απο μια ομάδα ταλαντούχων μουσικών) καταφέρνει να δημιουργήσει πίσω απο το καλλιτεχνικό Tango with Lions ένα ολόφρεσκο μπουκέτο απο 12 πολύχρωμα φολκ λουλούδια ποτισμένα με την υπέροχη χροιά της φωνής της, έτοιμα να ευωδιάσουν στο ντεμπούτο τους με τίτλο Verba Time (κάποιες πρώτες μυρωδιές αερίζονται ήδη στο myspace)

Tango with Lions - Black by a pagan place

...άλλη μια μπάντα με χρώμα Γαλανόλευκο συνεχίζει να εντυπωσιάζει

"Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς οι Modrec υπογράφουν στην Inner Ear και επιστρέφουν με το ολοκαίνουριο album τους, “Mascaraddiction”. Οι άρτιες μουσικές συνθέσεις και η ωριμότητα των αγγλόφωνων στίχων του “Mascaraddiction” μαρτυρούν ότι, δέκα χρόνια μετά τη γέννησή του, το συγκρότημα δεν σταματάει να δουλεύει και να εξελίσσεται.
To “Mascaraddiction” είναι παιδί της Αθήνας. Αναπνέει μέσα στις μέρες και τις νύχτες της μεγάλης πόλης, λαχανιάζει ακολουθώντας τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητάς της, αντλεί έμπνευση και καταγράφει τα αστικά της τοπία, παρατηρεί και σχολιάζει, με μια αύρα, σχεδόν ορατή, ατίθαση και διαπεραστική και με φωνητικά που βαδίζουν αριστοτεχνικά πάνω σε μια ραχοκοκαλιά από δυναμικές punk-rock κιθάρες που συχνά φλερτάρουν με το metal.
Παρακολουθώντας μια συναυλία των Modrec, νιώθει κανείς έντονα τον ηλεκτρισμό μέσα στο χώρο, μαζί με αυτό το σκίρτημα που συνήθως προκαλεί στον θεατή μια μπάντα που είναι αυθεντική και «δεμένη». Αυτή η ατμόσφαιρα αποτυπώνεται πλήρως στο “Mascaraddiction”, που περιέχει ατόφια τη νευρώδη ενέργεια και την φρεσκάδα των live τους, καθώς έχει ηχογραφηθεί ολόκληρο live στο studio, μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες. To mastering έχει γίνει στη Νέα Υόρκη από τον Alan Douches, ενώ η ομάδα των Wet Pet που έχει επιμεληθεί το artwork του cd, προσθέτει τη δική της πινελιά με μια πρωτότυπη εικονογράφηση. Οι Modrec έχουν συνθέσει, ενορχηστρώσει και παίξει και τα 10 κομμάτια του δίσκου με την σύμπραξη του Ottomo στην ηχοληψία/μίξη και έχουν μοιραστεί μαζί του την παραγωγή, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι ένας DIY δίσκος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια πολυδάπανη δισκογραφική παραγωγή."

Inner Ear

Modrec "Shipwreck" by a pagan place

3 ακόμα νέες δισκογραφικές δουλειές απο τη Πατρινή φάμπρικα της Inner Ear που αξίζουν τη προσοχή των fan του είδους.