Η "μεγάλη μουσική" θυμάται...

....10+1 δίσκους απο το 1998-2008
Έναν απο κάθε χρονιά...
Που όμως όλοι έχουνε κάτι κοινό μεταξύ τους...
Hmmmm...
Αποφάσισα να μην πω τι κοινό έχουνε...
Γρίφος...
Μια μόνο "μαγική" λέξη τον λύνει...
Good luck folks!!!

1998
Perry Blake
Perry Blake
(Polydor)

Ανατριχίλα...ρίγος...σύγκρυο...κρύος ιδρώτας...
To 1ο άλμπουμ του ταλαντούχου Ιρλανδού τροβαδούρου ξεχειλίζει από λυρισμό και συγκίνηση....
Ακουγοντάς τον ολόκληρο ανακαλύπτεις ένα πράμα....
Ο καλύτερος τρόπος τελικά για να υπερνικήσεις τις μελαγχολικές και υπερ-ρομαντικές σου αδυναμίες είναι ένας.
Απλά παραδίδεσαι σε αυτές...

Perry Blake "Little Boys & Little Girls"


1999
The Black Heart Procession
2
(Touch & Go)

Κουιντέτο απο το San Diego της California στον δεύτερο δίσκο του (προσωπικά ο πιο αγαπημένος)...
Film noir συναισθηματικής πλημμύρας... Σκοτάδι...θλίψη..τσιγάρα..αλκοόλ..μοναξιά...αδιέξοδες ερωτικές ιστορίες...

The Black Heart Procession "A Light So Dim"

2000
Amon Tobin
Supermodified
(Ninja Tune)

Βραζιλιάνος μάγος...Όχι της μπάλας...(Αν και θα μπορούσε να είναι ο μουσικός "Κακα" της εποχής του)
Εντούτοις διαπρέπει στις αρμονικές ακροβασίες των samples...
Ένας ήσυχος ταξιδιώτης σε μια ύπουλη σκοτεινή και περίεργη trip-hop διαδρομή...
Συνεχής αδιάκοπος καταιγισμός διαφορετικών ήχων..(soul,jazz,funk,rock,brazilian,abstract hip-hop)
Σκληρά αδυσώπητα beats...Κινηματογραφικό σασπένς...
Όλα δεμένα μεταξύ τους με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, συνθέτουν ένα ηχητικό καλλιγράφημα γεμάτο ένταση και αγωνία..
Η ψυχεδέλεια δεν έχει όρια.

Amon Tobin "Deo"

2001
Mark Lanegan
Field Songs
(Sub Pop)

Γκρίζο τοπίο μέσα απο το οποίο μια βαθύτατα τρυφερή και σπουδαία φωνή αφήνεται στις πιο εσωστρεφείς εξομολογήσεις...

Mark Lanegan "One Way Street"

2002
Tom Waits
Alice
(Anti)

Η δεινή ικανότητα του καλύτερου εν ζωή τραγουδοποιού της παλιάς γενιάς να συνεχίζει να μας ραγίζει τις καρδιές...
15 ευαίσθητα μαθήματα γλυκού μελωδικού και ερωτικού τραγουδιστικού παραληρήματος ...

Tom Waits "Alice"

2003
The Waterboys
Universal Hall
(Puck)

Την αγάπη μου για τον Mike Scott και τους Waterboys δε θα την ξεπεράσω ποτέ...
Ο Mike Scott είναι μια σιωπηλή δύναμη, ένας αυθεντικός "κέλτης" ποιητής...
Που ξέρει να κλείνει τα μάτια, να ακολουθεί τις προσωπικές ονειροπολήσεις του, και όταν τα ανοίγει να τραγουδά για οτιδήποτε τον έχει συγκινήσει...
Ένα ακόμα απολαυστικό μουσικό ταξίδι στα καταπράσινα λιβάδια της Ιρλανδίας, σε μικρά νησάκια της Σκωτίας, στα τρίσβαθα της ευαίσθητης ψυχής του Mike Scott...

The Waterboys "Peace of Iona"

2004
Divine Comedy
Absent Friends
(Parlophone)

Πλούσιες ενορχηστρώσεις, ευαίσθητες ερμηνείες απο τον πιο γοητευτικό εκπρόσωπο της ρομαντικής ποπ της γενιάς του...

Divine Comedy "Our Mutual Friend"


2005
Cousteau
Nova Scotia
(Endeavor)

Η βαρύτονη, χαρισματική, σαγηνευτική φωνή του Liam McKahey συνθέτει ένα μπουκέτο απο 10 θλιμμένα "μαύρα" τριαντάφυλλα ποτισμένα με μπόλικη ρομαντική μελαγχολία...

Cousteau "Black Heart of Mine"


2006
The Radio Dept.
Pet Grief
(Labrador)

Ονειρικό pop κομψοτέχνημα με υπόστρωμα ηλεκτρονικής μουσικής από τους Σουηδούς…
Ευχάριστη μελαγχολία, ατμοσφαιρικές ταξιδιάρικες μελωδίες...
Ένα μελιστάλαχτο μουσικό τρένο με άγνωστη κατεύθυνση...
Δίχως επιστροφή...
Αναμφισβήτητα μέσα στους πιο λατρεμένους μου δίσκους των 00's...

Radio Dept. "It's Personal"

2007
Ulrich Schnauss
Goodbye
(Inpependiente)

Ulrich Schnauss "Goodbye"

2008
The Last Shadow Puppets
The Age Of The Understatement
(Domino)

Εξαιρετικός δίσκος φτιαγμένος απο 2 γνωστούς πιτσιρικάδες με περίσσιο ταλέντο...
Ντελικάτες παλιομοδίτικες μελωδίες εναρμονισμένες με πολύ κομψό και ευφυή τρόπο στην ηχητική αισθητική του σήμερα...

The Last Shadow Puppets "Standing Next to Me"

Υ.Γ. Ο γρίφος δεν είναι τίποτα το συγκλονιστικό..
Η απάντηση είναι εύκολη...
Αυτό για να μην οργιάσει η φαντασία σας πλάθοντας σκανδαλώδη σενάρια.

Schoolyard Ghosts...

Οι No-Man είναι ουσιαστικά ένα ντουέτο πίσω απο το οποίο κρύβεται η σπουδαία φωνή του Tim Bowness και η μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Steven Wilson...

Οι No-Man είναι μια παράλληλη χρονικά δημιουργία του Steven Wilson με τους Porcupine Tree...
Σχηματίστηκαν τέλη 80' και δισκογραφικά ξεκινάνε το 1993.
Το "Schoolyard Ghosts" είναι το τρίτο εξαιρετικό δημιούργημα τους για την δεκαετία που διανύουμε. (έκτο συνολικά)
Περιλαμβάνει 8 κομμάτια μια πανδαισία μοναδικών ήχων και μελωδιών που σε ταξιδεύουν στα πιο σκοτεινά και ονειρικά άλλωτε ambient άλλωτε progressive μονοπάτια...
Ένα αριστούργημα, αποτελεί την ιδανική συντροφιά για τις νυχτερινές ανοιξιάτικες βόλτες...
Μπορεί μεν να κινείται σε ένα παρωχημένο μουσικό μοτίβο εντούτοις κάθε κομμάτι του αποτελεί ένα λαμπερό αστέρι απέραντης ατμοσφαιρικής ομορφιάς.



No-Man "Truenorth edit"

No-Man "Truenorth LP Version"

No-Man "Song of the Surf"

No-Man "Beautiful Songs You Should Know"

"sweet surrender to the night...sweet surrender to the light...the dreams of love repeat.."

"all sweet things...all sweet things will come again...when the heartbeat slows...when the silence grows..."

" I want to play you...all the beautiful songs you should know...I want to save you...with the beautiful songs we can grow...I breathe in the light...I breathe in the life..."

Anatomy of a Plastic Girl...

Η ανατομία ενός πλαστικού κοριτσιού φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια σπουδαία ερμηνεύτρια, μια απο τις μεγαλύτερες ντίβες της house μουσικής...
Η Γερμανίδα Billie Ray Martin και ο Νορβηγός παραγωγός Robert Solheim κρύβονται πίσω απο το νέο project "The Opiates"
Ο προάγγελος του επερχόμενου άλμπουμ με τίτλο "Hollyood Under the Knife" είναι ένα EP με 4 κομμάτια τα οποία κατακλύζονται απο ατμοσφαιρικά ηλεκτρονικά beats, σκοτεινά και μυστήρια, μια επικίνδυνη κατεστραμμένη downbeat electronica που σώζεται απο τη γύμνια της όταν η κουρτίνα "πέφτει" λόγω της μεστής φωνητικής παρουσίας της Billie Ray Martin.

The Opiates "Anatomy of a Plastic Girl"